Wie is de gekste van het land?

Eone

Eone

Rating: ★★½☆☆

Het eerste dat in mij opkwam bij het zien van Seven Psychopaths was Quentin Tarantino. De oorzaak daarvan is de openingsscène. Twee hitmen wachten op hun volgend slachtoffer. Ondertussen killen ze time met praten over koetjes en kalfjes. En dan sluipt stilletjes onze eerst psycho in beeld. Qua introductie kan dat tellen.

You didn’t think I was what? Serious? You think I’m not serious just because I carry a rabbit?

Eone

Ook bij de volgende introducties heeft regisseur en scenarist Martin McDonagh leentjebuur gespeeld bij Tarantino. Of hij heeft tenminste Quentins films goed bekeken. Slecht is het zeker niet. Dat komt vooral doordat onze zeven psychopaten op hun eigen manier hun stempel drukken op hun momenten van fame. Christopher Walken lijkt een oud lief manneke dat braafjes zijn zieke vrouw bezoekt. Maar in realiteit is hij een oude vos die zijn streken verbergt onder zijn cravate.

Compleet het tegenovergestelde is de psycho Charlie (Woody Harrelson). Hij wil het liefst van allemaal iedereen omver knallen met zijn vintage pistool. Zeker als ze met hun poten aan zijn trouwe viervoeter durven komen. Dit personage vormt net als alle andere figuren het ideale bronnenmateriaal voor het filmscenario dat Marty (Colin Farrell) aan het schrijven is: Seven Psychopaths. Een script over zeven ongewone psychopaten die elk een aantal freaky moorden hebben gepleegd. Alle hulp bij het schrijven is welkom. En die hulp krijgt hij vooral van zijn maatje Billy (Sam Rockwell).

Have some pride, in yourself. Have some faith in Jesus Christ as your lord and dont tell this scumsucking motherfuckers nothing.

Seven Psychopaths

De vriendschap tussen Billy en Marty is de kern van het verhaal. Om hen draait alles. En dat zet Martin McDonagh extra in de verf. Je gelooft deze ongewone en absurde relatie tussen de mannen. Rockwell mag zich volledig laten gaan. Hij gaat ook in overdrive. Arme Colin moet het van zijn kant ondergaan. Hij doet dat ook op een heel overtuigende manier. Farrell loopt veel lekkerder in zijn vel tijdens deze setting dan voor een blue/green screen zoals hij dat vooral heeft moeten doen bij Total Recall.

En toch heeft Martin McDonagh mijn aandacht niet volledig kunnen vasthouden. De schuld ligt in de te kleine rollen van Olga Kurylenko en Gabourey Sidibe. Deze dames hadden het tegenvallende derde deel misschien kunnen redden van de saaiheid. De trip in de woestijn breekt de flow die McDonaugh zo had opgebouwd. Toegegeven, zoals Marty wou hij een ander verloop dan de doorsnee killer movies, maar anders is niet altijd beter. Gelukkig was er nog Tom Waits en zijn wit konijn in topvorm.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , , , , , , , , , ,

Comments are closed.