FFG Review: 82 dagen in april

Serendipity Films

Serendipity Films

Rating: ★☆☆☆☆

Soms zijn er films die je boos maken. Dat hoeft niet bepaald iets negatiefs te zijn: zo waren de intense scènes tussen Hugh Jackman en Paul Dano in Prisoners zo sterk geacteerd dat je er als kijker eveneens onrustig van werd. Maar heel af en toe gebeurt het ook eens dat je een lawine aan gemiste kansen meemaakt, aan 24 frames per seconde ook nog! Een draak van een film, dat misschien met goede bedoelingen werd gemaakt, maar eigenlijk nooit het daglicht had mogen zien.

Dankzij overheidssteun heeft regisseur Bart Van den Bempt toch zijn eerste langspeelfilm mogen maken. De actie neemt plaats in Turkije (trouwens in hetzelfde hotel als Mixed Kebab, alsof het Vlaams Audiovisueel Fonds er 10% korting lijkt te krijgen per trieste productie). We volgen er een Vlaams burgerlijk koppel, Marie en Herman (Karen van Parijs en Marc Peeters), die de de rugzak van hun overleden zoon gaan ophalen. In de zak vindt het koppel zijn reisdagboek en beslissen ze samen de laatste reis van hun zoon te herbeleven.

Serendipity Films

Een uiterst mooi uitgangspunt, ware het niet dat je het gevoel hebt dat je naar een uit-de-hand-gelopen studentenkortfilm aan het kijken bent. Van de incoherente cameravoering (inconsequent gebruik van tableaus, docu-cameravoering, flou artistique,…) tot een zeer onsubtiele soundtrack. Van den Bempt maakt het de kijker echt niet makkelijk om diens aandacht bij het relaas te houden (zo heeft een recensent naast mij zowat doorheen de hele film gesnurkt, wat mijn enig vertier vormde gedurende deze hel).

Blijft er nog het scenario… Een koppel dat de dood van hun kind verwerkt is natuurlijk niks nieuws. Maar recente films (Rabbit Hole of Broken Circle Breakdown) kwamen ermee weg door interessante personages te schetsen. Wie Marie en Herman nu juist zijn na 80 minuten film weet ik nog steeds niet. Zij is onderschikt aan zijn noden, dat wéét ik wel en dat wordt meermaals bewezen door de film (Marie wil continu terug naar huis, maar Herman De Man beslist hier, vrouw!).

Is het dan de bedoeling dat we de dode zoon leren kennen via de reis? Dat ook niet. Er wordt wel vaak naar zijn dagboek gerefereerd, maar passages worden nooit voorgelezen. Zelfs de mensen die hun zoon hebben leren kennen weten niks bij te brengen tot de schepping van dit personage. En dan zwijgen we over de houterige dialogen die van Parijs en Peeters realistisch aan elkaar proberen te rijgen. Soms moet je als regisseur gewoon beslissen dat je zonder woorden eveneens emotie kan overbrengen, zeker in dit geval.

Serendipity Films

Waar gaat deze film dan écht over? Het is mogelijk een ansichtkaart voor Turkije. Dat is het enige logische antwoord. Ja, Van den Bempt wou eens lekker op reis gaan en heeft het geld van onze overheid gebruikt om dat te bekostigen. Want aan de redelijk Vlaamse crewlist te zien wordt het duidelijk dat Van den Bempt de toerist heeft uitgehangen. Geen enkele Turk krijgt diepgang in het Westerlijk standpunt van de cineast. Ze lijken allemaal hun ideologieën de deur uit te smijten van zodra vaderlief geld bovenhaalt. Erger nog: heel Turkijke lijkt dezelfde malaise te delen als de hoofdpersonages (zo zegt een taxi-chauffer heel random dat Istanbul zowat de vreselijkste stad ter wereld is). Een uiterst deprimerende ansichtkaart, dus.

En hier, beste lezer, komen we uiteindelijk uit op de wonde van de Vlaamse cinema. Dat post-Dogma ’97 “slice of life”/cinema vérité-gegeven, dat noch realistisch is, noch intellectueel geschreven is. Dit is cinema van emotie in zijn lelijkste vorm. Mocht Van den Bempt (zelf al 20 jaar afgestudeerd) nu eens wat film theorie hebben bijgeleerd, had hij mogelijk iets gemaakt dat op een film zou lijken. Maar eigenlijk zou dat verloren moeite zijn. Van den Bempts hebben we uiteindelijk al meer dan genoeg in het Vlaams filmlandschap, en helaas zullen er nog volgen.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , , , , ,

Comments are closed.