FFG Review: As I Lay Dying

Millenium Films

Millenium Films

Rating: ★★★☆☆

Het minste dat je kan zeggen van James Franco is dat hij een bezige bij is. Op het filmfestival van Gent zagen we hem twee keer aan het werk als regisseur/acteur (vier keer dus). Acteurs die zelf in de regiestoel gaan zitten, het komt vaker en vaker voor, zie bijvoorbeeld ook Don Jon van Joseph Gordon-Levitt op het FFG. Wel, Franco doet het gewoon twee keer, eenmaal met As I Lay Dying en een tweede keer met Interior. Leather Bar. (met co-regisseur Travis Mathews). Of dit ook goeie cinema oplevert is natuurlijk een interessante vraag.

Millenium Films

Met As I Lay Dying gaat Franco de uitdaging aan om de gelijknamige, complexe modernistische roman van William Faulkner te verfilmen. Het opzet is relatief simpel: Addie Bundren, moeder van een arm Zuiders Amerikaans gezin sterft en vader en de kinderen nemen de taak op hen om haar lichaam te bergen in de nabije stad, Jefferson, haar laatste wil. Minder makkelijk is echter om de motieven en hersenkronkels van alle personages te vertalen naar het grote scherm.

De epische reis die de Bundrens ondernemen onthult de nobele en minder nobele drijfveren van de personages om naar Jefferson te gaan. De Pater Familias, Anse Bundren lijkt bijvoorbeeld enkel geïnteresseerd in de reis omdat hij na vele jaren sparen eindelijke een nieuw gebit kan kopen in Jefferson. In de roman geeft Faulkner zijn lezers geleidelijk meer prijs over de verschillende figuren door ieders kijk op dezelfde gebeurtenissen aan bod te laten komen.

Franco blijft heel dicht bij het opzet van het origineel en hij durft te experimenteren. In de film worden er aardig veel split screens gebruikt. We zien sommige situaties door de ogen van verschillende personages, of we krijgen verschillende situaties te zien op de twee aparte beelden. Zo slaagt de film er min of meer in om te doen met zijn kijker wat het boek met zijn lezer doet. Een splitscreen betekent kiezen, naar welk beeld kijk ik, of in welk beeld wil ik meer geloven en in welk verhaal van welk personage ga ik dus mee?

Verder wordt er handig gebruik gemaakt van het splitscreen effect door bijvoorbeeld het beukende water van een rivier te tonen aan de linkerkant van het scherm wanneer rechts de hachelijke opdracht wordt ondernomen om diezelfde river over te steken met paard en kar. De techniek draagt bij aan zowel emotie, spanning als sfeerschepping in de film. Bijtijds stelt zich echter wel de vraag of alle splitscreens evenveel meerwaarde hebben, soms lijken de poëtische soft-focus beelden uit de natuur meer op opvulling dan dat ze daadwerkelijk iets toevoegen aan het verhaal. In zijn geheel lijkt het eerder nuttig om dit als een stijloefening te beschouwen, want na het sterke begin lijkt het alsof Franco halverwege de film de splitscreens al enigszins beu is en verliezen ze veel van hun impact.

Millenium Films

De splits komen goed tot hun recht dankzij het sterke breedbeeld, maar dit levert ook soms heel fraaie beelden op van de personages die vaak dicht op de huid worden gezeten. Veel is vanop de schouder gefilmd en met het extreme widescreen formaat levert dit half misselijkmakende beelden op. Maar misselijk moet je natuurlijk ook een beetje worden van de reis die de familie maakt en de morele chantage die de kinderen ondergaan van hun vader. Reken hierbij de bewonderenswaardige soundscapes en je krijgt voornamelijk twee uur van zeer zintuiglijke cinema voorgeschoteld.

Franco doet het meer dan ok met deze film. Hij durft te experimenteren met camera, geluid en montage en dat past bijzonder goed bij Faulkners schrijfstijl. De film verdient een pluim voor een eigen visie en stijl, maar teert soms iets te veel op slow-motion shots en sferische splitscreens. Het verhaal sleept daarom soms wat aan en de film lijkt nooit echt op tempo te komen.

As I Lay Dying dingde in alle geval reeds mee in Cannes naar de ‘Un certain regard-awards’, in het leven geroepen in 1978 om films met een originele of ‘andere’ stijl of visie te bekronen. Deze nominatie (zonder winst) is geheel terecht, de film biedt prachtige beelden en door experiment weet Franco een vleugje van Faulkners stijl te visualiseren. As I Lay Dying zal echter geen plaatsje krijgen in de must-see categorie, daarvoor lijkt de film soms een té opzichtige poging om een klassieker uit de Literatuur naar ‘art house’ cinema te vertalen.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , ,

Comments are closed.