FFG Review: Fruitvale Station

A-Film

A-Film

Rating: ★★½☆☆

Fruitvale Station klinkt ons, als Europeanen, misschien minder bekend in de oren. Het is een halte op de BART, het metrosysteem dat San Francisco met de buitenwijken verbindt. Het is tevens hetzelfde station waar, in de vroege uren van nieuwjaarsdag 2009, het leven van Oscar Grant abrupt eindigde toen een agent hem neerschoot. Een tjokvolle trein met filmende iPhones waren getuigen van het ongeval.

Debuterende regisseur Ryan Coogler draait met Fruitvale Station de klok 24 uur terug. Een heel mooi cinematografisch gegeven, me dunkt: een nietsvermoedend personage doorgaat diens dagelijkse sleur zonder zélf te weten dat zijn laatste uren onterecht zijn geslaan. Op de dag in kwestie probeert Oscar (Michael B. Jordan) vooral de moeder van zijn dochter (Melonie Diaz) terugwinnen. Hij bedroog haar en verloor zijn job door steeds te laat toe te komen. Maar er is beterschap. Oscar wil geen weed meer dealen en moet de verjaardag van zijn moeder (Octavia Spencer) voorbereiden. Daartussenin rijdt hij vooral in zijn wagen en ontmoet hij nieuwe mensen, peinst hij over zijn gevangenisschap van een paar maanden eerder en… ja, je hebt het al door: zovéél groots gebeurt er niet.

A-Film

De voorwaarde is wel dat je als regisseur met de nietszeggendheid iets doet. Coogler heeft wel veel te zeggen, maar de vertaling naar film heeft zijn intenties sterk verwaterd. Hoewel de filmmaker zich het leven niet makkelijk heeft gemaakt met het onderwerp – doordat de agent blank is zitten de raciale ondertonen nooit ver weg – is het vooral zijn zelfgeschreven scenario dat hem belet om cinema te maken. Er is namelijk een énorm groot probleem met tekst en subtekst in deze film. Het contrast tussen de onbeduidende alledaagsheid en de grotere thema’s dat Coogler erin propt zijn zo groot dat ze grotesk worden (zo ziet Oscar tijdens een tankbeurt een zwervershond aangereden worden en kan hij geen hulp vinden; een zeer goedkope parallelle gebeurtenis voor wat er zal gebeuren).

Laten we nu ook niet te pessimistisch zijn. Coogler toont een mooie aanleg voor acteursregie (nominaties voor Spencers prestatie zijn sowieso verzekerd) en wordt hij bijgestaan door een sterke documentaire-achtige aanpak van zijn cameravrouw, Rachel Morrison. Maar wou Coogler nu een politiek-geëngageerde film maken? Daar lijkt het wel op, zeker met zijn eindpleidooi dat naar een nieuw proces voor de agent vraagt. Wel spijtig dat hij  bewust enkele feiten uit het verhaal heeft geschrapt (zo dacht de agent dat hij zijn taser ging gebruiken, aldus Wikipedia). Of moest het een tearjerker worden? Dan vaart hij in té gekend water. Het resultaat is een half-geslaagd portret van een jonge zwarte Amerikaan die vastzit in een cyclus van dodelijke krachten. Maar de warrige en weinig doordachte vraagstellingen hieromtrent bezorgen deze film bloedarmoede.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , ,

Comments are closed.