Review: Lovelace

Millennium Films

Millennium Films

Rating: ★★½☆☆
Seks kun je tegenwoordig nergens ontlopen. Zelfs om je frisse muntjes te verkopen, gooien ze een stel hete bikinibabes naar je hoofd. Maar het was ooit anders. Ooit waren er de in rollerskates en discoglitter groovende jaren zeventig. De seksuele revolutie kwam er aan en in 1972 werd de pornofilm Deep Throat een commerciële monsterhit. De onverwachte superster Linda Lovelace was geboren.

No, Linda, it’s Shakespeare. I told them you do a great English accent, particularly with a cock down your throat.

Wanneer de naïeve Linda Boreman (Amanda Seyfried) de innemende Chuck Traynor (Peter Sarsgaard) leert kennen, lijkt het liefde op het eerste gezicht. Linda gebruikt hem om aan haar extreem beschermende moeder te ontsnappen. Een nieuwe wereld vol vrije liefde gaat voor haar open.

Millennium Films

Lovelace van regisseurs Rob Epstein en Jeffrey Friedman vertelt beide kanten van de pornomedaille. Eerst krijgen we het publiek gekende verhaal waarin de goedgelovige Linda zich ontpopt als getalenteerde fellatio queen en zich de aandacht laat welgevallen. Pas wanneer de volledige kant A van die bekraste vinylplaat is afgespeeld, krijgen we de keerzijde te zien. De donkere kant, waarin Linda door Chuck wordt mishandeld en hij haar prostitueert.

Deep Throat ging destijds keelgatgewijs nogal in de diepte (excuus). Lovelace blijft spijtig genoeg aan de oppervlakte hangen. We krijgen niet echt een volledig beeld van wie Linda is voor of na de hele Deep Throat-affaire. Seyfried en Sarsgaard spelen beiden zo genuanceerd mogelijk, niet makkelijk wanneer je personage maar 2 dimensies telt. De Linda die we in het tweede deel te zien krijgen, verschilt niet zo veel van de Linda uit het eerste stuk. En ook al hebben Sharon Stone en Robert Patrick amper scènes, ze zijn perfect gecast als de ouders die hun kleine meid kwijt zijn aan het grote, geile publiek.

Millennium Films

Het punt dat Lovelace wil maken, heb je al in tig VIJFtv-films gezien. Rn dat komt de kijkervaring niet ten goede. Dat de film nog steeds interessant blijft en een aantal heel beklijvende scènes telt, is volledig de verdienste van het oog voor detail (de seventies worden geloofwaardig weergegeven) en de sterke vertolkingen. Dit drama moet je gewoon slikken zoals het komt en hopen dat het niet misvalt (echt … sorry).

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , , , , , , ,

Comments are closed.