FFG Review: Night Moves

Imagine

Imagine

Rating: ★★☆☆☆

Kelly Reichardt heeft in de voorbije jaren een rechtmatige plaats geëist in het “arthouse cinema” circuit. Haar twee laatste langspeelfilms – Wendy and Lucy en Meek’s Cutoff – waren trage, maar pakkende drama’s. Beide films hadden ook een sterke prestatie van Michelle Williams, wat natuurlijk ook helpt. Maar we vrezen dat Williams deze prent, ongeacht hoe fenomenaal de prestatie, ook niet had kunnen redden.

Imagine

Nochtans heeft Night Moves een interessante premisse. We worden amper geïntroduceerd met Josh (Jesse Eisenberg) en Dena (Dakota Fanning). Josh werkt op een biokwekerij, Dena in een soort spa, en beiden delen een fervent ecologisch engagement. Ze zijn zo geëngageerd eigenlijk, dat ze van plan zijn een dam op te blazen. Daarvoor hebben ze de hulp nodig van de enigmatische Harmon (Peter Sarsgaard).

Men kan de film eigenlijk perfect in twee stukken opdelen. Het eerste – en sterkste – deel volgt de drie eco-terroristen in hun voorbereidingen. Naast de vraag wie effectief deze personages zijn hebben we de gewoonlijke narratieve technieken waarbij er zich een paar problemen voorstellen die overwonnen moeten worden voordat we toewerken naar een sterk-geschreven climax (het plaatsen van de bom).

Het tweede deel, spijtig genoeg, is een volledig andere film. De drie personages gaan hun eigen weg uit en de focus van de film verplaatst zich op de asociale Josh en hoe hij met de moraliteit van zijn daden geconfronteerd wordt. Dena komt nog eens af en toe in beeld wanneer de actie haar nodig heeft, terwijl Harmon volledig off-screen blijft.

Imagine

Night Moves is, eerst en vooral, slachtoffer geworden van slechte timing. Wanneer men eco-terroristen en moraliteit in één zin plaatsen denken we onmiddellijk terug aan The East, dat onlangs in onze zalen verscheen. Brit Marlins scenario was sterker geschreven en kon ook rekenen op pakkendere prestaties van Ellen Page en Alexander Skarsgaard. Als kijker kan je dus niks anders doen dan 24 frames per seconde terug te blikken op The East en jezelf herhalen hoe goed – écht goed eigenlijk! – de film was in vergelijking met deze film. Geen goed signaal, dus.

Ook toont Reichardt haar enorme zwaktes als cineast. Daar het tempo laag is, de stiltes langer duren dan gewoon en de cuts naar de volgende scène ook trager zijn vormt op zich geen probleem. Maar in dit genre, thriller, is de emotionele investering van de kijker belangrijk. En daar faalt het script – en regisseur – flagrant in. Het feit dat we met een trio aan personages moeten inruilen voor het minst interessante personage (en acteur) is een spijtige keuze. Het tweede deel bevat tevens weinig tot geen actie – op de laatste tien minuten na – waardoor je als kijker al snel de neiging hebt om weg te dommelen.

Fans van Reichardt zullen de prent mogelijk appreciëren, alhoewel dit weinig voorstelt in vergelijking met bovenvermelde werken. Spijtig.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , , , , , , , , ,

Comments are closed.