FFG Review: Omar

ABC Distribution

ABC Distribution

Rating: ★★★☆☆

In 2005 verbaasde regisseur Hany Abu-Assad vriend en vijand met Paradise Now, een schokkend verhaal over twee Palestijnse zelfmoordterroristen die door toeval een paar uur langer leven en geconfronteerd worden met de morele ambiguïteit van hun daden. De film werd destijds bekroond met een Oscar. Acht jaar – en een paar mindere projecten – later staat Abu-Assads nieuwste prent Omar terug op de shortlist voor beste buitenlandse film. Maar of zijn nieuwste werk de uiteindelijke selectie zal halen lijkt ons een geringe kans.

ABC

Nochtans is Omar geen slechte film. Het is alvast sterk geregisseerd. Abu-Assad mixt heel subtiele travels met fijn-gechoreografeerde Steadicam-shots en tovert heel mooie acteerprestaties op scherm, zeker van hoofdacteur Adam Bakri (zijn eerste langspeelfilm, en hopelijk niet zijn laatste). Waar Abu-Assad de bal misslaat, helaas, is dat hij exact dezelfde elementen uit Paradise Now in een nieuwe verpakking heeft gestoken. Niet bepaald de ergste zaak ter wereld, maar zijn scenario kan niet tippen aan zijn gelauwerd werk uit 2005.

Omar (Bakri) is een bakker in de Westelijke Jordaanoever. Dagelijks klimt hij over een muur – en riskeert hij geschoten te worden – om er met zijn maten te hangen, maar ook om stiekem de zus van één van zijn vrienden te bezoeken: Nadia (Leem Lubany). Ze sturen geheime briefjes naar elkaar, plannen hun huwelijksreis zodra ze alleen zijn en delen een mooie cinematografische kus.

ABC Distribution

Maar Omar en zijn vrienden maken ook deel uit van een verzet. Wanneer één van Omar’s vrienden een Israëlische soldaat neerschiet wordt Omar onterecht opgepakt en gemarteld. Door een goedkope truc in de gevangenis krijgt de Israëlische dienst “een soort van bekentenis”, waardoor onze protagonist verplicht moet collaboreren om zijn vrijheid (en toekomst met Nadia) te garanderen. Logischerwijs loopt Omar’s terugkeer niet van een leien dakje. Vriendschappen – en liefde – beginnen zwaar onder druk te staan door de resulterende paranoia.

Abu-Assad kaart het Isrealo-Palestijnse problematiek probleemloos aan: de muur in Omar’s buurt, de vernedering die hij moet ondergaan van de Israëlische soldaten, de roddels na zijn vrijlating… Maar het is pas als Omar’s collaboratie in gang wordt gezet dat Abu-Assad zijn sterkste troef bovenhaalt; want zo blijkt Omar niet de enige collaborateur op het thuisfront te zijn. De resulterende heksenjacht is een mooi, straf pleidooi tegen de perverse politieke maatregelen in de Westelijke Jordaanoever.

Maar scenarieel is het geheel redelijk lichte kost geworden. Abu-Assad neemt enorm veel tijd om het personage van Omar uit te diepen, maar vergeet de relaties rondom hem uit te puren. De uitkomsten van sommige personages en relaties zijn daardoor niet pakkend genoeg om enig effect te hebben. De morele ambiguïteit uit Paradise Now is hier tevens té zwart-wit. Als kijker word je – net als Omar – met weinig (eigen) morele keuzes geconfronteerd. De uitkomst is een sterk geregisseerd karakterdrama/thriller, dat helaas te weinig diepte bevat om de kijker succesvol bij de keel te grijpen.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , ,

Comments are closed.