FFG Review: The Immigrant

The Weinstein Company

The Weinstein Company

Rating: ★★★½☆

Regisseur James Gray krijgt maar geen genoeg van Joaquin Phoenix. En daar kunnen we alleen maar blij om zijn. De combinatie Gray-Phoenix zorgde eerder dan ook al voor vuurwerk op het witte doek (wie Two Lovers nog niet zag: rep u naar de videotheek!). Na The Yards, We Own the Night en Two Lovers werkt Gray nu reeds voor de vierde keer samen met zijn fetisjacteur. Met The Immigrant levert hij een oerdegelijke film af, maar het vuurwerk blijft deze keer uit.

The Weinstein Company

We schrijven het jaar 1921. De Poolse Ewa (Marion Cotillard in haar eerste Engelstalige hoofdrol) en haar zus Magda varen af naar de VS, de Amerikaanse droom achterna. Eens aangekomen in New York, wordt de zieke Magda echter in quarantaine geplaatst op Ellis Island. Ook Ewa wordt niet met open armen ontvangen. Omdat ze zich onzedig zou gedragen hebben tijdens de boottocht naar Amerika, riskeert ze het land opnieuw te moeten verlaten. Maar dan wordt ze opgemerkt door Bruno (Phoenix), een charismatische man die haar een onderkomen aanbiedt en een job in zijn cabaret. Daar blijkt Ewa heel wat meer te moeten doen dan alleen maar dansen. Haar kansen op een gelukkige toekomst in ‘the land of the free’ lijken dan ook in rook op te gaan. Tot ze kennis maakt met Bruno’s neef Emile (Jeremy Renner), die in het cabaret optreedt als Orlando the Magician. Emile voelt zich meteen aangetrokken tot Ewa en belooft haar te redden van haar ellendige lot.

The Immigrant is een klassiek melodrama, een verhaal over de opofferingen die mensen moeten doen om het geluk te vinden, over zonde en vergeving, over schuld en boete. Een verhaal waarvoor Gray zijn tijd neemt. Sommige recensenten bestempelden de film na zijn première in Cannes dan ook als tergend traag en zelfs saai. Onterecht als je het mij vraagt. Gray is met The Immigrant niet aan zijn eerste noodlotsdrama toe en weet dan ook perfect hoe hij zijn personages gestaag maar zeker moet voortstuwen naar een climax zonder ook maar een minuut de aandacht van de kijker te verliezen. Iets waar hij ook nu weer moeiteloos in slaagt.

The Weinstein Company

De acteerprestaties spelen hierbij een belangrijke rol. Marion Cotillard is sterk als de katholieke, aanvankelijk naïeve Ewa die zich moet verlaten op haar pooier om een nieuw leven te kunnen beginnen in Amerika. Met één blik weet ze een heel spectrum aan emoties te tonen. Ook Jeremy Renner levert een solide prestatie als Emile, al blijft zijn rol beperkt. Maar Joaquin Phoenix laat de grootste indruk achter. Hij mag ook het interessantste personage neerzetten. Bruno had makkelijk een clichématig figuur kunnen worden, maar Gray maakt van hem een gelaagd personage. We leren hem kennen als gladde pooier, maar zien hem oog in oog komen met het slechte in zichzelf wanneer hij verliefd wordt op Ewa. Die innerlijke strijd weet Phoenix zoals steeds op een intense manier weer te geven.

Ondanks dat alles is The Immigrant in mijn ogen geen voltreffer geworden. De lotgevallen van immigrante Ewa wisten me wel te boeien, maar nooit echt te raken. James Gray zoomde met Two Lovers al eens in op een tragisch personage op zoek naar geluk, en schoot toen wel raak. Maar waar die film me verpletterd achterliet, greep The Immigrant me nooit naar de keel. Misschien ligt dat, Cotillards prestatie ten spijt, aan het personage van Ewa. We zien haar wel evolueren van een diepgelovig, naïef meisje naar een vrouw die haar lot in eigen handen neemt, maar ze blijft doorheen de hele film een figuur met een hoog ‘deer in the headlights’-gehalte waarmee ik nooit echt voeling kreeg.

Conclusie: The Immigrant is een oerdegelijke film met puik acteerwerk, maar voor een echte mokerslag schuif je Two Lovers beter nog eens in je dvd-speler.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , , , , , , ,

Comments are closed.