FFG Review: The Missing Picture

Contact Film

Contact Film 

Rating: ★★★★½

Film gebruiken als therapie is iets lastigs. Aan de ene kant moet je als regisseur genoeg zelfreflectie gebruiken om zo objectief mogelijk jouw eigen angsten in de ogen te durven kijken. Aan de andere kant moet je de kijker onderdompelen in diezelfde angsten, hen door “jouw subjectieve ogen” laten voelen. De documentaire van Rithy Panh slaagt hier moeiteloos in.

Contact Film

In L’Image manquante (aka The Missing Picture) evoceert Panh zijn kindertijd dat abrupt tot een einde kwam door de communistische bezetting van Cambodja. Alhoewel zijn familie, net als iedereen, probeerde te ontkomen aan de bezetting werden ze verplicht tot slavenarbeid onder de vreselijkste levensomstandigheden. Wat er vervolgens gebeurde gaat de wereldgeschiedenis in als één van de grootste genocide aller tijden.

Wat opvalt aan deze film is het gebruik van verschillende media. Zo gebruikt Panh hoofdzakelijk stilstaande tableaus bevolkt door ruw-uitziende figuurtjes uit klei. Dit bezorgt onmiddellijk een vervreemdend effect: het kinderlijke van de figuurtjes wordt geconfronteerd met een angstaanjagende anonimiteit. “Voorbeelden” worden nooit met hun echte naam vermeld, waardoor de kijker actief participeert aan de verbeelding van de horror. Panh monteert tevens tussen zijn tableaus (of projecteert erop) de weinige beelden die hij van de bezetting heeft kunnen terugvinden.

Contact Film

De film bevat ook een ode aan oude Cambodjaanse cinema, dat werd stopgezet door de komst van de Rode Khmer (samen met kunst in het algemeen). Voor Panh staat sindsdien cinema voor revolutie, de mogelijkheid om, bijvoorbeeld, een dictatuur te doorbreken. In deze optiek past zijn zoektocht naar dat ene, vermist beeld perfect. Dat beeld dat zijn angsten, verloren familieleden, onbestaande kindertijd, een bezet land en onderdrukkende ideologie kan samenvatten. Of cinema hier al dan niet in slaagt is de hamvraag.

Het eindproduct is de meer dan de terechte winnaar van “Un Certain Regard” op het festival van Cannes. Moeten we over iets klagen, dan is het dat Panh zijn vertelritme minder statisch had moeten houden, zeker omdat de film – in se – één lange voice-over monoloog is. Maar dat is niks vergeleken met het uiteindelijk werk. We hopen dat Panh zijn demonen (waarschijnlijk slechts deels) heeft kunnen verwerken, maar mogen hem bedanken om straffe cinema in het proces te maken.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , ,

Comments are closed.