FFG Review: White Bird in a Blizzard

Lumière

Lumière

Rating: ★★★½☆

Grotesk gesatureerde beelden: check. Een soundtrack die je onmiddellijk in huis wil halen: check. Druggebruik: check. Seks à la carte: check. Jongens en mannen die zo veel mogelijk in blote torso rondlopen: check. White Bird in a Blizzard is een Gregg Araki film, dat is zeker. Maar ver van de seksuele exuberantie van zijn laatste film, Kaboom, waagt Araki zich weer aan het dramatisch surreële van zijn magnum opus, Mysterious Skin.

Deze boekverfilming van Laura Kasischke kondigde Araki, een grondlegger van de Noord-Amerikaanse queer cinema, aan als “zijn eerste heteroseksuele film.” Araki neemt hier dan ook het perspectief van een jong meisje aan, ten midden haar seksuele gewaarwording. De 17-jarige Kat Connor (Shailene Woodley) is dan ook net uit haar mollige periode geraakt en verliest in sneltempo haar maagdelijkheid aan de niet-zo-snuggere stoner, maar o zo knappe buurjongen Phil (Shiloh Fernandez).

Lumière

Lumière

Dit staat moederlief Eve (Eva Green) niet aan. Eve is de all-American huismoeder die vastzit in een huwelijk met deurmat Brock (Christopher Meloni). Brock kan haar noch fysiek, noch emotioneel bevredigen. De voorbije maanden zonk ze dan ook weg in een depressie, aangewakkerd door Martini’s en liters wijn. Ze klampt zich nog vast aan haar klassieke schoonheid, maar ook die wordt stilletjes aan overgenomen door Kat. Het lijkt dan ook een logische tegenreactie dat Eve’s kille, rovende ogen op Phil vallen.

Maar op een lentedag van 1988, wanneer Kat van school thuiskomt, verneemt ze van haar vader dat Eve verdwenen is. De auto staat nochtans in de garage en al haar kleren lijken nog aanwezig te zijn. Eve heeft mogelijk zelfmoord gepleegd of is ergens anders een nieuw leven begonnen – wat tevens de conclusie is van rechercheur Scieziesciez (Thomas Jane). Uit opluchting, of misschien juist uit pure angst, maar vooral uit instant geilheid, begint Kat een affaire met de 40-jarige, viriele agent.

Het leven en het verhaal gaan door, tot drie jaar later, wanneer Kat tijdens een lesvrije week terug naar huis keert van UC Berkeley om geconfronteerd te worden met de relaties en de onbeantwoorde vragen die ze destijds had achtergelaten. Meer zeggen zou zonde zijn. U kan ook al afleiden dat Araki meer geïnteresseerd is in de seksuele emancipatie van Kat dan het eigenlijke mysterie rond Eve, iets wat de Amerikaanse pers leek af te stoten.

Lumière

Lumière

Ondergetekende weliswaar niet. De hele wisselwerking tussen seksualiteit en het verdwijnen van het ouderlijke instituut stond me aan. Het kan tevens voor wat interessante psychoanalytische lezingen van de film zorgen. Toch lijkt Araki niet het onderste uit de kan te halen. Dit is mede omdat de drie mannen in Kat’s leven en lust nog te veel gelinkt zijn met Eve’s mysterie, waardoor er nooit een verhalende loskoppeling ontstaat tussen haar lust en de verdwijning.

Of dit aan Kasischke’s oorspronkelijk verhaal ligt of aan Araki’s verwerking ervan weten we helaas niet. Maar een hedendaagse versie van L’Avventura is het helaas niet geworden. Daarvoor is Eve nog te prominent aanwezig als personage in de vertelling (een gelijkaardig probleem dat Dolans Tom à la ferme meemaakte). Het komt erop neer dat Kats personage, hoewel al uitgewerkt, nog meer geëmancipeerd uit het geheel had kunnen komen. Zo hadden de occasionele intreden van Kats vrienden-uit-de-mollige periode (waaronder Gabourey Sidibe) vaker mogen voorkomen.

Er kan ook een punt gemaakt worden rond het feit dat Araki het hier wel heel erg veilig speelt als regisseur . Zo overloopt de soundtrack braafjes de grote werken van de jaren ’80 (The Cure, Echo & The Bunnymen, Jesus and Mary Chain o.a.) en is zijn découpage redelijk klassiek. De regisseur bootst trouwens de audiovisuele spelletjes uit Mysterious Skin na. Hoewel deze destijds de dramatiek onderlijnden – herinnert u zich die waterval van Fruity Loops en zijn wijzigende betekenis? – reizen we hier sporadisch naar debesneeuwde dromen van Kat. Ze zijn helaas van te korte duur om ons mee te nemen in de dromerigheid en de mogelijke meerwaarde van deze sequenties.

Lumière

Lumière

Maar al bij al heeft Araki een sterk, meeslepend en seksueel drama afgeleverd. Zeker tegenover Kaboom. Naast een sterke prestatie van Woodley (zeer terecht de it-girl van het moment) steelt ook Eva Green de show. Hoewel ze dat verdomd accent van haar hier heeft aangehouden – terwijl ze nochtans een Amerikaanse moet voorstellen – speelt ze met brio de grandioze, vervallen femme fatale. Ze deed ons bij vlagen terugdenken aan de grote Hollywood-vrouwen als Joan Fontaine of Gloria Swanson. En dat alleen al is de moeite waard om te zien. Dat en… Het is de nieuwste Araki-film uiteindelijk!

White Bird in a Blizzard is in de ExploreZone competitie te zien op Film Fest Gent. De film komt op 12 november uit in Belgische zalen.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , , , , , , , , , , , , , ,

Comments are closed.