Film Fest Gent review: Hermia & Helena

Film Fest Gent

Film Fest Gent

David

David

De bescheiden Argentijnse productie Hermia & Helena, is één van de meest verrassende competitiefilms die de afgelopen twee weken te zien was op het 43e Film Fest Gent.

Regie: Matías Piñeiro
Cast: Augustina Muñoz, Maria Villar, Mati Diop

Rating: ★★★★☆

De kleine Argentijnse productie Hermia & Helena, lijkt op het eerste zicht een frivole en vrolijke relatiefilm, maar onder dat oppervlak, zit een vernuftige mijmering verborgen over de werking van tijd, geheugen en ervaring. Ook omgeving en locatie worden daaraan gekoppeld, met een prominente rol voor de beide wereldsteden die het decor vormen voor de actie: Buenos Aires en New York.

Film Fest Gent

Film Fest Gent

De film opent in de Amerikaanse grootstad – met een prachtig ononderbroken ‘shot’ – en toont hoe studente Carmen haar laatste uren doorbrengt, nét voor ze terugkeert naar huis na een uitwisselingsprogramma. Als de film het gevoel van onthechting en vervreemding dat gepaard gaat met een langdurig verblijf op een andere locatie, goed weet te vatten, dan is dat omdat regisseur Matías Piñeiro zelf met een beurs in de Verenigde Staten ging studeren en dus kan putten uit zijn eigen gevoelens en ervaringen. Toch is de film veel rijker dan louter een evocatie van die persoonlijke wereld. Aan de hand van losse vignetten, toont Piñeiro hoe de vriendin van Carmen, Camille, precies dezelfde ervaring doormaakt, maar hier uiteraard andere herinneringen mee opbouwt. Camilla werkt aan een vertaling van Shakespeare’s ‘A Midsummernight’s Dream’ (vandaar ook de titel, die slaat op twee personages uit het stuk) en wordt niet alleen verliefd, ze legt ook contact met een vrijgevochten vriendin van haar voorgangster Carmen en gaat op zoek naar haar biologische vader die ze nooit gekend heeft. Al die ervaringen worden in contrapunt geplaatst met die van de teruggekeerde Carmen.

Uit die puzzel ontstaat een frisse en vrije meditatie over herinneringen en de manier waarop die onze persoonlijkheid vormen en vervormen. De vragen die hier opgeroepen worden, sluiten aan bij de probleemstellingen van de fenomenologie die zich afvraagt in hoeverre ons ‘zelf’ niet meer is dan een opeenstapeling van herinneringen , zonder dat er een continue ‘ik’ aanwezig hoeft te zijn, in andere woorden: ben ik nog wel dezelfde persoon als diegene aan wie die ervaring toebehoorde ? Die laatste vraag komt pertinent aan bod in de finale waarin enkele personages stellen dat ‘iemand niet verandert’. De versplinterde vertelling en het als een mozaïek opgebouwde patroon van relaties en plaatsen, maken van Hermia & Helena ook een film die een moderne, gefragmenteerde manier van leven perfect weet vast te leggen in vormtaal.

Al die overpeinzingen en associaties verhinderen niet dat dit een ook bijzonder goed geritmeerde en vrolijke prent is, die met veel vakmanschap in beeld werd gezet en die aantoont dat het aansnijden van complexe materie niet noodzakelijk hoeft gepaard te gaan met logge dramatiek of hol retorisme.

Hermia en Helena speelt in de competitie op Film Fest Gent, de film heeft voolopig nog geen Belgische verdeler

@supercalifilm volgen

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: ,

Comments are closed.