Review: Comme un homme

Lumière

Rating: ★☆☆☆☆

Comme un homme (2012) is de vierde langspeler van de Franse regisseur Safy Nebbou. In zijn vorige, Dumas (2010), werden de hoofdrollen vertolkt door niemand minder dan Gérard Dépardieu en Benoït Poelvoorde. Deze keer doet hij beroep op vader en zoon Berling. Comme un homme is bovendien gebaseerd op een roman van Boileau-Narcejac. Twee boeken van de man zijn ooit meesterlijk verfilmd. Vertigo (1958) door Hitchcock en Les diaboliques (1955) door Clouzot. Reden genoeg dus om met enige verwachting te gaan kijken.

Twee zestienjarigen, Greg en Louis, ontvoeren een lerares. Greg is wat doorgedraaid. Hij  is allesbehalve een voorbeeldige schoolganger en wil liever de lerares een lesje leren dan omgekeerd. Louis is een meeloper die onder Gregs invloed op het slechte pad geraakt. Of dat is toch de eerste indruk die we krijgen. Doorheen de film komen andere mogelijke oorzaken opduiken. Louis is kwetsbaar en onstabiel. Zijn moeder is recentelijk omgekomen in een auto-ongeluk en de relatie met zijn vader is er niet beter op geworden.

Lumière

De film opent met de ontvoering die zeer professioneel oogt. Twee gemaskerde mannen voeren een geknevelde vrouw in een bootje naar een afgelegen hut in het bos. Het is alsof het duo werkt voor de georganiseerde misdaad. In mijn fantasie werd het even interessant. Hoe raken twee zestienjarigen hierin verstrikt? Wat is het complot? Nebbou geeft maar langzaam informatie vrij. Dat komt de film niet ten goede. De valselijke gecreëerde spanning leidt af van waar hij het eigenlijk over wil hebben: een vader-zoon relatie tijdens een proces van rouw. Maar ook die verhaallijn is te dun.

Emile Berling (Louis) beschikt over talent. Met het weinige omhanden brengt hij het er goed vanaf. Zijn vader (in het echt en in de film), ervaren acteur Charles Berling, kan minder boeien. Er valt gewoon weinig aan te vangen met de vlakke psychologie en de herkauwde scènes. Overigens voel je ook geen medeleven met de ontvoerde lerares. Ze wordt niet als mens voorgesteld, maar als een opgesloten kermend dier. Zo wens je op den duur zelf dat ze uit haar lijden verlost wordt.

Comme un homme ontbreekt filmische momenten, de personages blijven van karton en verhaalwendingen zijn van de pot gerukt of clichématig uitgewerkt. Nebbou wil zowel een intimistisch drama als een psychologische thriller brengen maar blijft ergens in het midden dobberen.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , ,

Comments are closed.