Headhunters schot in de roos

Aksel Hennie

Lumière

Rating: ★★★★☆
De opmars van de Scandinavische krimi lijkt maar niet te stuiten. Na de alom bejubelde series The Killing en Wallander en Stieg Larssons verfilmde Millennium-trilogie staat nu de Noorse prent Headhunters in de frontlinie om het Europese vasteland verder te veroveren. Het welkomstmatje van Filmfestival Gent on tour en dat van ons lag alvast uitgerold.

In deze verfilming van Jo Nesbø’s gelijknamige boek volgen we het ontsporende dubbelleven van Roger Brown, een rekruteerder met Napoleoncomplex die bijklust als kunstdief. Roger ziet zich (verkeerdelijk) tot die originele jobcombo genoodzaakt. Hij wil zijn langbenige vrouw immers verdere luxe garanderen en zeker haar interesse niet verliezen. Aanvankelijk kan hij deze hachelijke levensstijl ook volhouden, maar wanneer Roger kennismaakt met de geslepen Clas Greve gaat het hek van de dam. Deze laatste bezit namelijk een echte Rubens en blijkt dus naast kandidaat-topman een al even interessant slachtoffer voor Rogers alter ego.

Lumière

Voortreffelijk weeft regisseur Morten Tyldum die verscheidene verhalen in elkaar. Het resultaat mag er wezen: een bloedstollende rit van diefstal, verraad, achtervolgingen, opnieuw verraad, spectaculaire auto-ongelukken, onverwachte afrekeningen en – u raadt het al – overstag jagende plotwendingen. Hemel wordt hel, vriend wordt vijand, en Headhunters letterlijk Héadhunters. Deze strak afgelijnde plot boeit dan ook constant en gaat enkel op het einde wat kort door de bocht.

Tyldum neemt ook enigszins afstand van de typische donkere en neerslachtige krimisfeer. Een welkome lach sluipt het verhaal binnen door de bij momenten groteske zwarte humor – heerlijke tractor- en beerputscènes – die steeds op het juiste ogenblik de stemming van totale wanhoop en constante spanning ontlucht. Aksel Hennie zet tenslotte de afgelikte en arrogante Roger Brown sterk neer. Ondanks de afstotelijke aard van zijn personage trekt hij de kijker alsnog mee in diens eindeloze lijdensweg.

Conclusie: de film schippert probleemloos tussen persoonlijk drama en thriller, dompelt de kijker van de ene op de andere wending onder in Rogers oeverloze wanhoop en haalt ons dan met een lach al even abrupt weer boven water. Proest!

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , ,

Comments are closed.