Het verdict over een dictatuur

The Dictator

Paramount

Rating: ★★★☆☆
Als je naar een Sacha Baron Cohen-film gaat kijken, met dank aan de mensen van 2BE, weet je wat je te wachten staat. Typetjes als Ali G, Borat en Brüno maakten van de rasechte comedian een Amerikaanse versie van Chris Van den Durpel, zij het een pak vuilgebekter en niet schuw voor enige controverse. You love it or you hate it. De man is echter zo bekend geworden dat hij geen verborgen cameragrappen meer kan uithalen, waardoor hij binnen het keurslijf van de traditionele fictiefilm gedwongen werd. Het resultaat is The Dictator, een persiflage op de vele alleenheersende figuren die de laatste jaren regelmatig het nieuws domineren. Toch is er voor de rest weinig veranderd. Interviews geeft Cohen nog steeds enkel wanneer hij dat volledig in karakter mag doen, tot groot ongenoegen van vele conservatieve zenders. Maar houdt onze Baron zich staande als een man van adel of stond de grapjas hem beter toen hij zich nog tussen het nietsvermoedend gepeupel begaf?

The Dictator

Paramount

De dictator heeft enkele gevestigde acteurs in zijn entourage zitten. Hij duikt in bed met Megan Fox om zijn collectie celebrity-onenightstands te vervolledigen. Daarna wordt hij geholpen door een vermannelijkte Anna Faris, volgens hem een verlepte dwergjongen. Uiteraard is dit een rol die op het lijf van de Scary Moviebabe geschreven is. De grootste verrassing is ongetwijfeld Ben Kingsley, die tegenwoordig in zoveel uiteenlopende films opduikt dat we de tel amper nog kunnen bijhouden. Er worden geen Oscarwaardige acteerprestaties neergezet, maar er valt niemand echt uit de toon aangezien alles toegelaten is in een film zoals deze.

Cohen speelt zoals gewoonlijk een uitvergroot, wereldvreemd personage dat op de één of andere manier toch ook iets schattigs heeft. Deze keer is dat Haffaz Aladeen, de verpersoonlijking van het stereotype dat rond dictators wordt opgehangen. Hij executeert mensen voor de kleinste foutjes die ze begaan, verafschuwt democratie en staat op het punt een uitgebreid arsenaal nucleaire wapens aan te leggen. Enkele mensen uit zijn entourage willen hem echter van de troon stoten en vervangen hem door een oliedomme dubbelganger, waarna hij zijn weg weer naar boven moet werken om te verzekeren dat zijn geliefde dictatuur bewaard blijft. Het verhaal draait de traditionele waarden om en zit best goed in elkaar wanneer je in het achterhoofd houdt dat het enkel als lijm dient om de vele grappen aan op te hangen.

The Dictator

Paramount

En die grappen lijken allemaal weer net dat tikkeltje extremer dan in Cohens vorige films. Aladeen kraamt de ene racistische uitspraak na de andere uit en edele delen vliegen lustig in het rond. Sommige jokes zijn ronduit briljant omdat ze zo absurd zijn, andere eerder cliché maar wel steengoed uitgevoerd, en dan zijn er nog enkele die de bal compleet misslaan, goedkoop beledigend zijn of te lang worden uitgerekt. Wanneer Aladeen bijvoorbeeld uitgebreid begon te beschrijven hoe hij een stel jongetjes verkrachtte en dacht dat ze ervan aan het genieten waren bleef de zaal pijnlijk stil. Veel grappen zijn extreem seksistisch of bevatten enorm gevoelige onderwerpen waardoor zelfs de meest getrainde lachers af en toe eens moeten overwegen of ze met bepaalde punchlines wel mogen lachen. De moppen volgen elkaar echter zo snel op dat de mindere sketches snel vergeten worden en er gedurende de ganse film heel wat afgelachen wordt.

Paramount

Eigenlijk is het choquerende aspect net de kracht van parodieën zoals deze. Als je wil kan je voorbij de ranzigheid een maatschappijkritische film ontwaren, misschien zelfs een moderne versie van Charlie Chaplins The Great Dictator. De speech op het einde probeert dat trouwens overduidelijk te zijn. Toch blijft het moeilijk om je van de gedachte te ontdoen dat Cohen gewoon graag met alles en iedereen lacht zonder daar intentioneel een dubbele bodem te willen inmoffelen. Hoe dan ook, ergens doet het deugd om de gruwelijke gebeurtenissen van de voorbije jaren eens vanuit een niet-serieuze invalshoek te kunnen benaderen.

Dat de film amper een uur en een kwartier duurt vormt niet meteen een struikelblok aangezien de kwaliteit waarschijnlijk zou moeten inboeten bij een langere film. The Dictator is een aanrader voor de fans van het eerdere Sacha Baron Cohen werk. Als je kunt lachen met grappen over seks, geweld en racisme zal je je rot amuseren, zonder dat je de verborgen cameragrappen ook maar één seconde zult missen. Cohen zegt nog steeds wat anderen amper durven denken. Niet alle grappig bedoelde dialogen werken even goed maar voor het juiste doelpubliek is dit één van de betere komedies die we dit jaar al te zien hebben gekregen. Toch keert Cohen voor zijn volgende film misschien best terug naar zijn roots, want Borat blijft nog steeds de beste film die hij ooit gemaakt heeft.

 

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , , ,

Comments are closed.