Liefde aan het einde van de wereld

Perfect Sense

Wild Bunch

Rating: ★★☆☆☆

Overwhelmed with grief, people are hit with all that they’ve lost: lovers they never had, all the departed friends. They think of all the people they’ve hurt. First overwhelmed with grief, and then no sense of smell; that’s the disease.

Perfect Sense begint fantastisch: een nieuwe onbekende ziekte begint met een plots gevoel van diepe ongelukkigheid. Zo plots als de emotie opkomt, verdwijnt ze ook weer. Even later zijn de besmette personen de capaciteit om te ruiken kwijt.  De ziekte wordt SOS genoemd: Severe Olfactory Syndrome. Al snel volgen de andere zintuigen. Terwijl de samenleving uit mekaar begint te vallen, vinden Michael (Ewan McGregor) en Susan (Eva Green) elkaar. Een ongewone maar intense relatie ontstaat.

Wild Bunch Benelux

Deze romance weet niet te overtuigen, en na een tijd begint ook de apocalyptische ziekte absurde proporties aan te nemen. Het eerste zintuig dat verdwijnt, gebeurt nog op een poëtische manier. Een diep ongelukkig gevoel wijst op de link van het reukvermogen met onze herinneringen. Het tweede zintuig verdwijnt al minder stijlvol: iedereen wordt getroffen door een sterke honger, waardoor ze zich met alles dat ze kunnen vinden beginnen volproppen. Mensen eten rauw vlees, lipstick, bloemen, en levende dieren. Het is ongeveer op dat moment dat de film ook indruk en geloofwaardigheid verliest.

Toch slaagt de film er nog in een paar momenten echt emotionele impact mee te geven. De momenten waarin de samenleving tot chaos wordt gereduceerd, waarin de bevolking panikeert en rollen worden omgekeerd. Deze scènes worden prachtig bijgestaan door een eenvoudige soundtrack van Max Richter. De scènes die de grootste impact hebben, zijn ook die waarin de twee hoofdpersonages niet te zien zijn.

Eva Green weet geen emotionele diepgang in haar personage te leggen. Geen enkel moment kan ze ons overtuigen dat ze een echt driedimensionaal personage is. Wanneer ze dan kwaad wordt en gefrustreerd begint te roepen, wordt het bijna pijnlijk. Emoties zijn duidelijk niet voor haar weggelegd. Ewan McGregor doet het iets beter, maar ook hij heeft enkele pijnlijke momenten. Vooral huilen lijkt voor hem een probleem te zijn.

De film wil zowel een liefdesverhaal als een apocalyptisch verhaal vertellen, maar slaagt in geen van beide. De relatie tussen Michael en Susan is geen moment geloofwaardig, en ook de ondergang van de wereld kan ons weinig boeien. Melancholia deed dit eerder nog wel goed, door volledig weg te blijven van de naderende vernieling van onze planeet. Het lijkt alsof deze film voor hetzelfde effect wou gaan, maar daarin is hij niet geslaagd.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , , , , , , , ,

Comments are closed.