Review: À ciel ouvert

Lumière

Lumière

Rating: ★★½☆☆

Het is logisch dat je aan Nicolas Philiberts Être et avoir moet denken bij het bekijken van Mariana Otero‘s  À ciel ouvert. Beide documentaires spelen zich af in een afgelegen provinciaal schooltje dat zijn beste dagen gehad heeft. Waar in Être één leerkracht zich ontfermde over meerdere schooljaren, volgen we in Ciel het doen en laten van de begeleiders en leerlingen van bijzondere onderwijsinstelling Le Cortil.

Lumière

Otero zal dan ook voorgenoemde film als inspiratiebron gebruikt hebben, en aanvankelijk charmeert haar film op een gelijkaardige manier. Ciel opent met een montage waarin de leerlingen communiceren en een relatie opbouwen met de camera/Mariana. Zo schenkt de lens ons een glimp in de ingewikkelde psyche van deze kinderen. Tussen de routineuze workshops en hysterische uitspattingen door, zijn deze momenten dan ook hartverwarmend en mooi.

De regisseuse lijkt aanvankelijk ook op dit elan voort te gaan. Sommige kinderen, tussen 5 en 16 jaar oud, zijn hun identiteit volop aan het vormen. Voor een aantal van hen gaat dat gepaard met een opbloei van hun (non-)seksualiteit. Zo geeft de jonge begeleider Paul tijdens een evaluatie wat gegeneerd toe dat een van zijn studentes, Alysson, seksuele gestes uitvoert tegenover hem. Wat later zien we Alysson dan ook koket zuigen aan een mandarijntje.

Lumière

Volwassen worden en de repercussies ervan (op de begeleiders) vormen dan ook een uiterst origineel vertrekpunt om mentaal en fysiek gehandicapte kinderen te portretteren. Om haar publiek te verleiden, schenkt Otero ons tevens een hoop Lacaniaanse theorieën via interviews met de monitors. Hoewel deze parentheses aanvankelijk als fijn-om-te-weten aanvoelen, nemen deze interviews meer en meer de bovenhand op het narratief. De film verandert tijdelijk in een introductiecollege in de psychoanalyse.

Otero verliest hiermee dus de focus op de personages die ze schept. Maar dat is niet de enige bedenkelijke montagekeuze. Otero verknipt helaas haar vertelling ook in segmenten. Zo krijgen we zo’n tien minuten lang de evolutie van een student/begeleider te zien, afgesloten door een ellenlange fade-out. Vervolgens wordt de camera plots op iemand anders gericht, en volgen we die persoon een tijdje… Die segmentering werkt de identificatie van het publiek met de personages tegen – een vereiste in deze cinéma vérité, observerende aanpak – waardoor je als kijker snel interesse verliest.

Het verbaast ons dan ook wel dat Otero niet de monteur was van deze film. Het eindresultaat lijkt meer op een film die nooit een extern standpunt genoten heeft, een director’s cut als het ware. We geloven nog steeds dat met de beelden van Otero een goede film te maken was, ware het niet voor de verknoeiing in de montagekamer. Met de gebroeders Dardenne als producenten hadden we toch een kwalitatiever werk verwacht.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , , , ,

Comments are closed.