Review: A Good Day To Die Hard

A Good Day to Die Hard

20th Century Fox

Rating: ★½☆☆☆

John McClane (Bruce Willis) is terug in A Good Day To Die Hard. Deze keer brengt hij zijn zoon mee. Nieuwe personages en ook een nieuwe omgeving moet deze franchise nieuw leven inblazen, maar een Die Hard was nog nooit zo stereotiep en oppervlakkig dan deze vijfde. Dat is onze vaststelling na de avant-premìere van 2BE.

Fox

Bruce Willis dankt zijn wereldfaam aan de Die Hard films. De eerste dateert ondertussen al van 1988. De door John McTiernan geregisseerde film zat vol met actiescènes waar het testosteron vanaf sprong. Die Hard zou een nieuwe stroom van films inleiden binnen het actiegenre. 25 jaar later is John McClane aan zijn 5de film toe. En de creativiteit van de makers lijkt net zo uitgeput als Bruce Willis zelf.

Het verhaal van deel 5 brengt ons deze keer naar Moskou. Daar werkt zoon Jack McClane (Jai Courtney) als een CIA spion. John krijgt de opdracht om zijn zoon, die hij al jaren niet meer heeft gezien, terug te halen naar Amerika. Maar hij weet niet dat zijn zoon zich op de rand van een doorbraak bevindt in een zeer belangrijke CIA missie rond een ruzie tussen twee Russische miljardairs over verrijkt uranium.

Een half uur in de film en het verhaal is nog steeds niet helemaal duidelijk. De plot blijft oppervlakkig en heeft amper leuke wendingen in petto. Haast alle clichés worden samengebracht in een script dat werkelijk nergens over gaat. Geen enkel personages wordt uitgediept, de achtergrond van de ruzie tussen de miljardairs wordt niet toegelicht en waarom McClane niet in de smaak valt bij zijn zoon blijft evenzeer een raadsel.

De gekende ingrediënten van de vorige films zitten nochtans ook in A Good Day To Die Hard, maar ze zijn niet overtuigend genoeg. John McClane’s “Yippie Kay Yay Motherfucker”, waar het publiek haast een hele film op wacht, lijkt vergeten en wordt er uiteindelijk snel nog tussen geplakt.

Fox

John Moore (Behind Enemy Lines, The Omen en The Flight Of The Phoenix) heeft in A Good Day To Die Hard zijn best gedaan om de actiescènes een ander gevoel mee te geven dan de vorige films. Hij kiest voor het rommelig camerawerk met een handycam om de actiescènes een andere look te geven. Een goede poging maar tevergeefs. De achtervolgingsscène op de Tuinring was er een met veel potentieel, maar uiteindelijk dreef het de brutaliteit en vernielzucht slechts zielloos ten top.

Amerikanen zijn de held in elke film die ze maken, dat is zeer normaal, maar dat je de antagonisten zo belachelijk en minderwaardig afbeeldt is een brug te ver. Niet enkel Die Hard is schuldig aan ‘de Amerikanen zullen het hier eens komen op lossen’-ziekte in de filmmakerij, veel andere films doen het ook. Zo was Zero Dark Thirty van hetzelfde laken een pak. Hollywoods superioriteitsgevoel flikt het opnieuw, en geen mens die er moeilijk over doet.

A Good Day To Die Hard is een film zonder enige diepgang en vol voorbijgestreefde actiescènes en zwakke dialogen. Een film te veel in een succesvolle reeks. Als dit Bruce Willis’ afscheid is, is het een pijnlijk vaarwel van het grote doek. Het is haast respectloos om hem in een film als deze te laten spelen. De franchise is duidelijk zijn piek voorbij en toch is er al een zesde Die Hard aangekondigd. Ik daarentegen raad 20th Century Fox aan iets nieuws te zoeken.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , , ,

Comments are closed.