Review: A Most Violent Year

Lumière

Lumière

Rating: ★★★½☆

We schrijven de winter van 1981, New York. Permanenten en olifantenbroeken zijn aan hun hoogtijdagen toe en Ronald Reagan zegeviert zijn race naar het presidentschap. Terwijl de temperaturen alsmaar naar het vriespunt zakken, worden New Yorkers zonder enige aanleiding op de metro, op straat of in hun huis, brutaal vermoord door gekken. De achtergrond van A Most Violent Year doet alvast eer aan de titel.

Lumière

Lumière

Centraal in de film staat familieman en oliedistributeur Abel (Oscar Isaac), wiens groeiend bedrijf marktleider zal worden eens hij een aanliggend stuk grond aankoopt. De aanbetaling gebeurde reeds, hij krijgt nog 30 dagen tijd om 1,5 miljoen op te hoesten. Dat zijn leveranciers en verkopers – waaronder protégé Julian (Eyles Gabel) – worden aangevallen en bestolen, is slechts een kleine onaangenaamheid in vergelijking met wat er hem te wachten staat…

Abel en zijn bedrijf worden al scrupuleus onderzocht door een procureur (David Oyelowo). Deze waarschuwt Abel reeds op voorhand voor de nakende beschuldigingen – waaronder fraude – hoewel Abel niet weet vanwaar hij deze haalt… Wanneer de bank dit te weten komt en Abels financiële steun intrekt, ziet hij zich verplicht bij zijn concurrenten aan te kloppen voor die lening van 1.5 miljoen – mogelijk dezelfde mannen (en één vrouw!) die achter de gewelddadige diefstallen op zijn leveranciers zitten.

Naast Abels vertrouwenspersoon, advocaat Andrew (Albert Brooks), kijkt zijn vrouw Anna (Jessica Chastain), boekhoudster van de onderneming, met een wakend oog naar de activiteiten van haar echtgenoot. Ze biedt hem meermaals de optie aan om “haar vader en broer op te bellen” – die blijkbaar het probleem in een oogwenk kunnen oplossen – hoewel Abel resoluut “voor het meest rechte” en morele pad wil gaan. Niet bepaald de makkelijkste weg in een wereld waarin criminaliteit, corruptie en geweld steeds aanwezig zijn…

Lumière

Lumière

Regisseur/scenarist J.C. Chandor – genomineerd voor een Oscar voor het scenario van zijn debuut, Wall-Street drama Margin Call en onlangs nog maker van Robert Redfords one-man-survival drama All is Lost – levert hier een stijlvol, klassiek, New Yorks misdaaddrama af. Zijn scenario laat op sterke en uitnodigende manier heel wat vragen onbeantwoord (zoals die broer en vader van Anna, de relatie tussen Abel en Julian) wat resulteert in een logische nieuwsgierigheid bij de kijker.

Ook zijn regie suggereert vaak meer dan getoond wordt. De terloopse berichtgevingen van ongemotiveerde moorden in New York – banaal gevolgd door weersvoorspellingen – voedt de spanning, een ironische contradictie met Abels nood aan een correcte en rechtvaardige afhandeling van de zaak. De overduidelijk sterke prestaties van Isaac en Chastain worden geflankeerd door kwalitatieve nevenacteurs (zo speelt Alessandro Nivola een concurrent van Abel die tijdens een meeting zijn backhand oefent, alweer een weinig rustgevende actie).

Behalve het feit dat de laatste akte van de film niet onmiddellijk het crescendo vormt dat Chandor ons doorheen de film belooft. Wanneer Abel één van de overvallers achtervolgt (Christopher Abbott) doorheen de desolate straten van Queens en de New Yorkse metro, wordt hierbij de spannendste sequens van de film afgehandeld. De anticlimactische uitkomt is nog nét geen afknapper, maar de over-uitleggerige eindscènes doen dan weer afbreuk aan de overheersende narratieve ambiguïteit die Chandor de voorbije twee uur wist te handhaven.

Lumière

Lumière

Desalniettemin vormt A Most Violent Year een geslaagde stijloefening in noir drama, sterk in beeld gebracht door fotograaf Bradford Young (hoewel niks vergeleken met de prachtige beelden uit Ain’t Them Bodies Saints). Een pluim mag tevens gegeven worden aan componist Alex Ebert (All is Lost), die een broeierige sfeer creëert aan de hand van zijn synthesizer. Van de kostumering – Abels Dior-jogging als prachtvoorbeeld – tot het over-gestyleerd haar, lijkt iedereen hier regelrecht uit de jaren 80 gekomen te zijn. De productie van deze film was dus ijzersterk.

Alleen spijtig dat de film niet communiceert met die moeilijke jaren waarin hij zich afspeelt. Want laten we eerlijk zijn, A Most Violent Year had even goed in 2015 kunnen afspelen. Een leesbare, symbolische gimmick zijn deze jaren 80 sowieso… Maar het toont toch aan dat Chandor wat meer met zijn setting en tijdsbepaling had moeten spelen. Dat de film zichzelf reduceert tot een simpele kritiek over economische corruptie en politieke, morele ambiguïteit ten tijde van crisis is al bij al spijtig. Stijl heeft Chandor sowieso. Verhalen kan hij ook vertellen. Nu nog maar wat aan de subversiviteit van zijn verhaal werken…

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , , , , , , , , , , , , ,

Comments are closed.