Review: After Earth

Universal Pictures International

Universal Pictures International

Rating: ★★☆☆☆

Kitai Raige, zo heet het personage dat door Jaden Smith vertolkt wordt in After Earth. En die naam is niet toevallig gekozen, Kitai is namelijk het Japanse woord voor hoop. Alle hoop voor het lot van de hoofdpersonages en de film rust dan ook op Jadens schouders.

Fear is not real. It is a product of thoughts you create. Do not misunderstand me. Danger is very real. But fear is a choice.

We schrijven duizend jaar nadat de mens de aarde verlaten heeft, oftewel duizend jaar After Earth. De mens heeft een nieuwe thuis gevonden op de planeet Nova Prime, maar daar is niet iedereen in het universum even gelukkig mee. Eén bepaalde aliensoort, de Skrel, beschouwt Nova Prime als een heilig oord en wil de mens er verdrijven. Daarvoor creëerden ze de Ursa. Deze wezens zijn blind, maar ze kunnen de aanwezigheid van mensen op een bijzondere manier opmerken. Angst wekt bepaalde feromonen op in de mens, en daar komen de Ursa op af.

Universal Pictures International

Net op het moment dat de mensheid verloren wordt gewaand verschijnt generaal Cypher Raige (Will Smith) op het toneel. Omdat hij geen angst kent is hij onzichtbaar voor de Ursa. Deze eerste ‘ghost’ leid het verzet van de mensheid. Cypher is de held van het volk, maar een afwezige vader voor zijn zoon. Wanneer hij Kitai meeneemt op zijn laatste missie loopt het helemaal fout. Een asteroïdenstorm beschadigt hun schip zodanig dat ze verplicht zijn te landen op de onbewoonbaar verklaarde planeet, Aarde. Cypher en Kitai zijn de enige overlevenden van de crash, maar Cypher is zwaar gekwetst. Kitai staat nu voor een tocht van honderd kilometer naar de staart van het vernielde ruimteschip, om van daaruit een noodsignaal te versturen. Honderd kilometer over een planeet waar alles geëvolueerd is met één doel voor ogen, het uitroeien van de mens.

Do you know where we are? 
No Sir.
This is Earth.

De nieuwe prent van M. Night Shyamalan wordt door velen gezien als zijn laatste reddingsboei. De regisseur van The Sixth Sense en Unbreakable geraakte de laatste jaren in verval met missers als The Happening en The Last Airbender. Een hele waslijst aan kritiek over After Earth doet echter niet veel goeds vermoeden over de herlancering van zijn carrière. Net zoals Cypher alle hoop richt op Kitai, laat papa Smith alle hoop rusten op de schouders van zoonlief Jaden. Hij plaatst zichzelf eerder aan de zijlijn om de spotlights ten volle op Jaden te laten schijnen, maar de veertienjarige Jaden is nog niet in staat om een dergelijk verhaal te dragen. Het verhaal is behoorlijk dun, en de actie is vaak traag en gerekt. Dat is niet noodzakelijk een probleem, maar dan moet de leidende rol wel gedragen worden door een figuur met de nodige schermprésence, en die ontbreekt Jaden voorlopig nog. Zijn houterige voice-over tijdens de introductie van het verhaal levert hem ook niet bepaald extra krediet op.

Columbia Pictures

Universal Pictures International

De beeldvoering en de montage zitten wel goed. Shyamalan springt niet van het ene shot op het andere maar geeft elk beeld de kans om zijn indruk na te laten. Dit bevordert de snelheid van de film echter niet, en is dus ook eerder aan te raden voor liefhebbers van Shyamalans stijl. Ook kenmerkend voor Shyamalan is de sfeer die hij creëert door deze trage beeldvoering te combineren met de omgeving. Bepaalde omgevingen worden prachtig in beeld gebracht en de CGI (een bende wilde bavianen, geëvolueerde tijgers …) is zeer soepel in het beeld verweven. Maar bepaalde kenmerken van het design zijn té belachelijk voor woorden. De mens heeft geleerd uit zijn fouten op aarde en is meer in harmonie met de natuur gaan leven. Waarom dan hele delen van het neergestorte ruimtetuig in  vershoudfolie gewikkeld zijn is mij een raadsel. En dat is maar één voorbeeld. Het verloop van het verhaal is op bepaalde momenten eerder vervelend, en daar doen een overdosis aan clichés en reddingen-op-het-laatste-moment geen goed aan.

Son, we are the first humans to set foot on this planet in over 1,000 years. If we are going to survive this, we must fight together.

Universal Pictures International

En dan is er de Ursa. Het ongelukkige toeval wil dat het ruimteschip één van deze wezens vervoerde. Nog ongelukkiger is dat de Ursa ontsnapt is bij de crash en niets liever wil dan Kitai in stukken scheuren. Tot daaraan toe. Maar wanneer we deze Ursa eindelijk te zien krijgen blijkt het een derderangs science fiction-monster uit de jaren 80 te zijn. Een log beest met scherpe klauwen, een slijmerige huid en een zuurspuwende bek. De creativiteit druipt er vanaf. En voor wie het zich afvraagt, de Latijnse referentie naar ‘beer’ lijkt in tegenstelling tot Kitai wél willekeurig te zijn.

Mijn waslijst is nog niet afgewerkt, maar ik denk dat de boodschap duidelijk is. Al moet ik een klein beetje relativeren. Aan het einde van de rit had ik geen spijt dat ik deze film beginnen kijken was. Ondanks de ergernissen en het gebrek aan een boeiend uitgewerkt verhaal, was After Earth geen volledig onaangename filmbeleving. Mits het vermijden van bepaalde clichés en het toevoegen van enkele kantelpunten ligt er zelfs een degelijke film in verscholen, zeker voor fans het genre. Toch is het nog de vraag of deze apocalyptische prent in een zomer met o.a. Oblivion, Elysium en World War Z zijn stempel zal kunnen drukken.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , , , , , , , , ,

Comments are closed.