Review: Aimer, boire et chanter

Le Pacte

Le Pacte

Rating: ★★★½☆

“Aimer, boire et chanter” zou ons levensmotto kunnen zijn. Dat dit de titel vormt van de nieuwste film van grootmeester Alain Resnais – de recent overleden regisseur van klassiekers als L’année dernière à Marienbad en Hiroshima, mon amour – maakte ons dan ook zeer gelukkig. Aangezien het onverwacht ook zijn laatste film is geworden, draagt Aimer, boire et chanter wel de zware last een oeuvre te moeten afsluiten.

Le Pacte

Het duurt even voor je als kijker doorhebt waar Resnais naartoe gaat in deze film. Hij opent met wat shots van ruraal Engeland in de zomer, toont vervolgens een bevreemdende tekening van een rijhuisje, waarna we een theatrale setting betreden. Een koppel, Kathryn (Sabine Azéma) en dokter Colin (Hippolyte Girardot), lijkt ruzie te maken om een trivialiteit: marmelade. Maar dat is slechts schijn, want Kathryn en Colin repeteren een stuk waarin ze meespelen om een vriendin een plezier te doen.

De repetities zouden plaatsvinden bij de stinkrijke Jack (Michel Vuillermoz) en zijn veel te passieve vrouw Tamara (Caroline Sihol). Maar wanneer Colin Kathryn vertelt dat Riley, een gedeelde vriend van iedereen, terminaal ziek is, wordt de repetitie al snel verstoord en worden flessen alcohol even snel opengemaakt. Jack weet niet goed hoe hij het nieuws moet melden aan zijn beste vriend Riley, die zelf nog niet op de hoogte is. De dames, anderzijds, willen zich al snel ontfermen over de zieke, aangezien zijn ex Monica (Sandrine Kiberlain) is ingetrokken bij haar nieuwe vriend, de veel te oude Simeon (André Dussollier).

Le Pacte

Aimer, boire et chanter is gebaseerd op een stuk van Alan Ayckbourn en volgt vooral de disfunctionele relaties rondom Riley (aangezien hij zelf nooit in beeld komt). De vrouwen beginnen al snel (opnieuw) verliefd te worden op Riley, elk om hun eigen reden. Wanneer Riley iedere dame – en zelfs de dochter van Jack en Tamara – een reisje naar het Zuiden belooft om samen zijn laatste dagen door te brengen, werkt de film onvermijdelijk naar een climax van confrontaties.

De grote troef van Aimer, boire et chanter is het setdesign. De (be)vreemde(nde), schijnbaar goedkope decors werden doeltreffend gemaakt en bevatten heel aangename kleurpatronen. Samen met het lichtspel maakt dit de film zeker en vast tot een visueel feest. Resnais trekt dit nog verder door wanneer hij monologen van personages verplaatst naar slecht getekende achtergronden. Dat werkt soms, en soms ook weer niet. Zo’n resultaat krijg je altijd als je experimenteert.

Le Pacte

Maar behalve het arbitraire afzonderen in close-up gebeurt er weinig experimenteels op audiovisueel vlak. Resnais speelt het hier op safe, en zijn verhaal van misverstanden en verboden liefdes verzandt soms in het banale. We vonden het ook spijtig dat het koppel Monica/Simeon enorm weinig diepgang kreeg, waardoor het duo in het verhaal soms als overbodig aanvoelde. Als fans van het muzikale komediegenre betreurden we ook dat het chanter uit de titel nooit plaatsvond.

Maar voor de eerste twee werkwoorden lost wijlen Resnais wél zijn belofte in. Het is ook opmerkelijk dat een 91-jarige regisseur nog zo’n frisse film heeft kunnen maken – zeker als we kijken naar Schlöndorffs teleurstellende Diplomatie, en dat met twintig jaar minder op de teller! Een meesterwerk is het niet geworden, maar fans van theatrale (Franse) komedies zullen Aimer, boire et chanter zeker kunnen pruimen.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , , , , , , , , , ,

Comments are closed.