Review: Belgica

KFD

KFD

David

David

Na het overweldigende succes van The Broken Circle Breakdown, was het reikhalzend uitkijken naar de nieuwe – vijfde – film van Felix Van Groeningen. 

Rating: ★★★☆☆

Regie: Felix Van Groeningen
Cast: Stef Aerts, Tom Vermeir, Boris Van Severen,

Felix Van Groeningen haast zich in diverse interviews om meteen aan te geven dat Belgica niet autobiografisch is en niet het waargebeurde verhaal vertelt van het Gentse café ‘De Charlatan’. Meteen voegt hij daar wel aan toe dat heel wat zaken zeker gebaseerd zijn op zijn eigen jeugdherinneringen en dat het duidelijk is dat de uitgaansscène rondom het Gentse St-Jacobs en de Oude Beestenmarkt, zeker het overgrote deel van de inspiratie leverde. Dat de film onlosmakelijk verbonden is met die specifieke buurt, geeft de regisseur dan ook ridderlijk toe – een eerste versie speelde niet in zijn thuisstad, maar uiteindelijk bleek het DNA van de prent te zeer verweven met de locatie.

Belgica

KFD

Voor het scenario werkte Van Groeningen samen met theatermaker Arne Sierens, de man die hem ook bijstond voor het schrijven van Dagen zonder lief. Toch is de dramatische structuur van Belgica zeker niet het sterkste punt van de film: het centrale gegeven – twee broers richten samen een succesvol café op, maar groeien uit elkaar door de verlokkingen en de tol van het nachtleven – levert iets te veel voor de hand liggende dramatische hoogte- en laagtepunten op. De prent is dan ook op zijn best zo lang die toegespitst is op de bruisende energie die gepaard gaat met het uit de grond stampen van de plek die door de eigenaar steevast wordt aangekondigd als ‘het favoriete oord des verderfs’. In dat eerste uur weet de regisseur perfect zowel het meeslepende enthousiasme van de twee broers te vatten, als de verslavende roes van de nacht en de vroege ochtenduren waarin de realiteit lijkt te zijn uiteengerafeld tot flarden van vage herinneringen. Soms is de caleidoscoop aan indrukken wat al te gulzig uitgesmeerd, maar de excessen worden in de hand gehouden door de briljante soundtrack van Soulwax, die de montage gelukkig voorziet van een strakke ritmering en een stevige ruggengraat. Ook het werk van vaste fotografieleider Ruben Impens is voorbeeldig, met in neon gedrenkte nachtscènes en van sobere wit- en grijstinten voorziene dagopnames.

KFD

KFD

Ondanks uitstekend spel van de hele cast (met oa. Stef Aerts, Tom Vermeir en Charlotte Vandermeersch) gaat het schoentje dan toch wat wringen in het tweede deel. Daarin wordt de botsing tussen het helse levensritme en de realiteit buiten het café, langzaam onvermijdelijk. De harde lessen die beide broers moeten leren zijn dan ook zeker niet nieuw en passen perfect in het plaatje van een dozijn thematisch gelijkaardige producties. Je kan je dan ook nooit echt van het gevoel ontdoen dat alle drama niet meer is dan een beleefd afhandelen van de geplogenheden die nu eenmaal eigen zijn aan dit genre.

Met Belgica lijkt van Groeningen een beetje van zijn rauwe, ongepolijste creativiteit te hebben ingeboet en schijnen bepaalde elementen in zijn werk een soort definitieve, gestroomlijnde vorm te hebben gevonden. Dat wil geenszins zeggen dat hij teert op formule, daarvoor blijft hij al te zeer een rastalent. Daar getuigt ook deze vijfdeling nog steeds met verve van, al haalt die dan nét niet hetzelfde niveau van de voorgangers.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , , , , , , ,

Comments are closed.