Review: Belles Familles

Belles Familles

Cinéart

Rating: ★★☆☆☆

Desondanks de A-list cast is Belles Familles een redelijk banale intrede geworden in de familiale tragikomedies waar Frankrijk in uitblinkt. Incoherente gebeurtenissen, afschuwelijke personages en de lange speelduur spelen niet in het voordeel van veteraan-filmmaker Jean-Paul Rappaneau.

Jérôme Varenne’s (Mathieu Amalric op autopiloot) tweedaagse stop te Parijs, voordat hij naar Londen trekt voor een zakenmeeting, wordt door moeder Suzanne (Nicole Garcia) niet zo in dank afgenomen. Niet zozeer omdat hij er met zijn Chinese zakenpartner/verloofde Chen-Lin (Gemma Chan) opdaagt. Ook niet omdat hij zijn deel van het ouderlijk landgoed heeft afgestaan aan zijn broer Jean-Michel (Guillaume De Tonquédec).

Toch zorgt dit landgoed voor behoorlijk wat frustraties in de familie. De burgemeester van Ambray (André Dussollier) heeft de verkoop aan Grégoire Piaggi (Gilles Lelouche) juridisch stopgezet. Grégoire zou graag moderne complexen willen bouwen rondom het kasteel, terwijl de burgemeester liever sociale woningen wil bouwen. Zolang die twee niet tot een compromis komen, krijgt hun moeder geen geld. En zo trekt Jérôme naar Amray op de situatie op te lossen…

Belles Familles

Cinéart

Wie hier verwacht dat er een sociale insteek komt, heeft het fel mis. Jérôme’s motivatie om naar Amray te gaan is al een groot vraagteken op zich, maar eens ter plekke krijgt hij te horen dat de tweede familie van zijn overleden vader door zijn broer uit het kasteel werd gezet. De dochter van Florence (Karine Viard), Louise (Marine Vacth), is ook toevallig het lief van Grégoire, waardoor diens aankoop ook niet vanuit een pure economische motivatie te definiëren valt.

En natuurlijk ontstaat er een romantische vonk tussen Jérôme en Louise, een verdere plotontwikkeling die de kijker verder en verder van de hoofdzaak vervreemdt. Er staan nog heel wat twists and turns op het programma voor Jérôme, zeker als hij zijn meeting in Londen mist en zijn familie onverwacht in Amray opdaagt. Belles familles ontpopt zich meer en meer tot een zedenkomedie dan een familiale tragikomedie. Maar weliswaar eentje die enorm weinig steek houdt.

De verboden romance tussen Jérôme en Louise wordt nooit echt in vraag gesteld – Florence uit al in haar introductie-scène dat ze géén familieleden van elkaar zijn, dus wees gerust kijker. Er wordt hier niet aan morele vraagstelling gedaan. Behalve dat Vacth hier ver weg van haar hypnotische prestatie staat dan in François Ozons Jeune & Jolie. Ze overacteert, komt bitchy uit de hoek en trekt vaak een pruillip als een tienjarige. Maar hetzelfde geldt namelijk voor haar moeder. En voor Suzanne. En voor Chen-Lin ook, eigenlijk.

Belles Familles

Cinéart

De plotse revelatie dat een document uit vader Varenne’s testament werd genegeerd brengt de film natuurlijk tot een uiterst voorspelbare climax tussen alle personages. Belles familles weet geen greintje originaliteit te produceren, laat staan een gevatte grap. Alles berust hier op het charisma van de gekende acteurs, die een potje eender-wat spelen, zolang het onzinnige plot maar door blijft razen. We bedanken dan ook monteur Véronique Lange (Taxi, Et maintenant on va où?) om de film nog verteerbaar te maken.

Nochtans is regisseur Jean-Paul Rappeneau niet één van de minsten. De cineast heeft in de jaren zeventig nochtans een ludieke Jean-Paul Belmondo kunnen regisseren in Les Mariés de l’An Deux of Catherine Deneuve in Le Sauvage. Heeft de 83-jarige regisseur van Cyrano de Bergerac zijn voeling met het genre verloren? Het lijkt er alvast op, want dit familiaal uitje is er eentje dat weinig vertier biedt, laat staan enige boodschap.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Comments are closed.