Review: Best Night Ever

A-Film

A-Film

Rating: ½☆☆☆☆

De golf van vrouw-vriendelijke komedies is nu onherkenbaar aangebroken en vormt een fris standpunt in de commerciële komedie (Bridesmaids, The HeatWe’re The Millers,…). En zoals bij ieder fenomeen krijg je dan de geldwolven van regisseurs en producers die de golf willen bespelen. Net zoals Jason Friedberg en Aaron Seltzer, die met Best Night Ever een Hangover voor vrouwen hebben willen maken.

A-Film

Friedberg en Seltzer, vraagt u? Wel, dat zijn “twee van de zes scenaristen van Scary Movie.” Dat werd ons bij hun debuut, Date Movie, verteld. Bleek dus dat we de schuldigen gevonden hadden voor al die kots- en scheetgrappen. Via zwarte magie – daar zijn we zeker van – kregen ze toch groen licht voor heel wat andere audiovisuele rampen: Epic Movie, Meet the Spartans, Vampires Suck en Disaster Movie. De markt voor platvloerse parodies staat sterk, blijkbaar.

Maar soit, Best Night Ever is hun eerste originele fictiefilm, alhoewel het dus overduidelijk The Hangover nabootst. Hier ook gaan vier vriendinnen richting Las Vegas om een laatste maal de bloemetjes buiten te zetten voordat één van hen in het huwelijksbootje stapt. De reden waarom ik hier geen namen kan gebruiken, is omdat deze vier L.A. trutjes zelfs geen grammetje personage-ontwikkeling krijgen, waardoor het nogal moeilijk is om een psychologische band te ontwikkelen met deze plastieken archetypes (nml.: de vriendelijke protagonist, haar losbandige vriendin, de boertige bruut en de tuttige zus).

A-Film

Na een paar slechte ervaringen (fout in de boeking van de kamer, de stripper werd aangeraakt etc), stelt de losbandige vriendin voor om wat coke te scoren. De dealer die ze vinden overvalt hen en de vrouwen blijven geld- en gsm-loos achter en lijken hun weg niet terug te vinden naar het hotel. In hun zoektocht geraken ze in diverse ‘komische’ situaties terecht dat enkel door complete stupiditeit gemotiveerd kan worden. Dit krijg je nu als heel domme mannen een film over vrouwen maken.

Om het hele ding nog irritanter te maken werd dit relaas via de handheld-camera-concept verteld. Losstaand dat het concept al een paar jaar geleden uitgemolken werd, weten Friedberg en Seltzer er blijkbaar zélf geen raad mee. Na een half uur laten ze deze truc al liggen en volgt de film een normale découpage. Je begint je af te vragen wie nu die camera in godsnaam vasthoudt en hoe simultaan een paar reacties in de kamer kunnen opgenomen worden? Ridicule vraagstelling, natuurlijk, want het regieduo lijkt er tevens geen aandacht aan geschonken te hebben.

A-Film

Het troepje onbekende actrices kan eveneens dit zinkend schip niet redden. Hoewel Paul Feig (Bridesmaids, The Heat) ook niet ’s werelds grootste regisseur is, weet hij comédiennes in te huren die de dode momenten ad lib kunnen vullen. Friedberg en Seltzer zouden geen komische timing kunnen herkennen zou het hen in hun gezicht slaan. Zelfs veelbelovende momenten in de film (en die kan je op één hand optellen) krijgen geen waardige punchline. De diverse, incoherente ritmes in de montage zijn hier natuurlijk ook schuldig.

Om een origineel scenario te schrijven moet je trouwens een originele insteek hebben. En dit is niet enkel een magere hervertelling van The Hangover, maar ontleent ook te veel referenties van Bachelorette om op eigen benen te staan. Om de nagel op de kop te slaan krijgen we een digressie in het verhaal waarbij de dames kleurrijke bivakmutsen aantrekken om achter de dief te gaan, welke verdacht veel op degene van Spring Breakers lijken…. Maar dit is geen parodie. Dit is een originele “komedie,” waarbij een vrouw in diezelfde scène zowel plast als kakt op een gekidnapte, vastgebonden man.

Neen. Simpelweg: neen.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , , , , , , , , , , , ,

Comments are closed.