Review: Big Eyes

Cinéart

Cinéart

Rating: ★★★★½

Big Eyes is gebaseerd op het waargebeurde verhaal van Walter Keane, die één van de meest succesvolle schilders was van de jaren 1950 en 60. De artiest verkreeg onthutsende bekendheid door het commercialiseren van zijn kunst. Hij maakte zijn populaire raadselachtige schilderijen van straatjeugd met grote ogen toegankelijk voor het grote publiek. Toch was niet iedereen even enthousiast, de kunstwereld zag de schilderijen als ‘kitsch’.

De waarheid zou uiteindelijk uitkomen: Keanes kunst werd niet door hem geschilderd, maar door zijn vrouw Margaret Keane. Zo blijkt dat de Keanes al die jaren een leugen verkondigden die uitgroeide tot gigantische proporties. De film focust op Margarets ontwaken als een artiest, hoe het fenomenale succes van haar schilderijen ontstond, de tumultueuze relatie met haar man en hoe haar man gekatapulteerd werd tot internationale roem en faam door de schilderijen te stelen van de echte maker, zijn vrouw.

“Bad taste is timeless.” 

Cinéart

Cinéart

Big Eyes werd geproduceerd en geregisseerd door Tim Burton, en heeft in de hoofdrollen Amy Adams en Christoph Waltz. Amy Adams, die al een breed spectrum aan rollen speelde (American Hustle, The Muppets, Her, Enchanted), schittert met een gewonde, ingetogen gloed als Margaret. Ze toont ons zowel de zwakke kant van haar personage dat jaren het slachtoffer zou blijven van Walters pestgedrag, als ook de kracht die ze nodig had om hem uiteindelijk te verlaten en die, 20 jaar later, haar zou aanzetten hem aan te klagen. Wel is Margaret een tamelijk passief personage gedurende de film, waardoor ze soms oppervlakkig of weinig interessant aanvoelt. Christoph Waltz, een Duits-Australische auteur, werd bekend door o.a. zijn rollen in Inglourious Basterds en Django Unchained. Hij zet met een manische, elektrische energie zijn personage Walter neer, een personage met 3 persoonlijkheden: de showy zelf-promotiemakende clown, de talentloze dief en zijn angstaanjagende kant waarmee hij zijn vrouw domineert. Waltz acteert alsof zijn leven er vanaf hangt, hij draaft doorheen zijn rol op een bijna clowneske manier, waarschijnlijk om ervoor te zorgen dat we hem niet als té boefachtig of tiranniek zouden ervaren.

“You paint ‘em like pancakes”

Zowel Waltz en Adams hebben al eerder gelijkaardige rollen gespeeld, van hen zien we eigenlijk niet meteen iets nieuws. Maar door de minimalistische aanpak van regisseur Burton, ligt de focus van de film op het script. Dit werd geschreven door Scott Alexander en Larry Karaszewski, die al eerder met de regisseur samenwerkten voor onder meer Ed Wood. Burton pakt Big Eyes dus eerder ingetogen aan, daar er al genoeg ‘quirky’ zit in het vreemde ware verhaal zelf. Toch besteedt de regisseur heel wat aandacht aan de details van de jaren 50-60 en baadt de hele film in lieflijke roze en blauwe tinten. Ook werd er aandacht besteed aan het casten van goede acteurs voor de ondersteunende bijrollen, inclusief Terence Stamp (als een verachtelijke New York Times-kunstcriticus), Danny Huston (een roddelbladreporter die de film dient als narrator), Krysten Ritter van Breaking Bad (als Margarets beste vriendin), Jason Schwartzman (een kunstgalerij-snob) en Jon Polito (een nightclub-eigenaar). Elk voegen ze hun eigen droge zwart-komische kantjes aan het verhaal toe.

Cinéart

Cinéart

Doordat Burton Big Eyes zo ingetogen verfilmt, missen we ergens wel de visuele flair die we van hem zijn komen te verwachten. De donkere, gotische sfeer die zo veel van zijn werk heeft gedomineerd, valt hier nergens te bespeuren. De bekende gezichten uit zijn films zoals Johnny Depp en Helena Bonham Carter ook niet. Toch zijn de bescheiden stilistische kenmerken een indicatie van de grotere maturiteit van de filmmaker, of misschien is het verhaal zo persoonlijk voor Burton dat hij ervoor koos het te vertellen zonder zijn gewoonlijke veiligheidsnetten – om ons niet van het verhaal af te leiden. Burtons repertoire, nu ongeveer een dertig films, kan immers mooi worden ingedeeld in twee kampen. Aan de ene zijde hebben we veilige, commerciële projecten om het publiek te behagen, zoals Alice in Wonderland, Sweeney Todd, Dark Shadows, Planet of the Apes en Batman. Aan de andere kant, een iets kleinere categorie films die baden in het excentrieke en zelfbewust groteske. Dit zijn duidelijk meer persoonlijke projecten, zoals Ed Wood, Big Fish, Frankenweenie en nu zijn laatste film Big Eyes.

Je kan al aanvoelen hoe hedendaagse studiobazen denken over het box-office-potentieel van een verhaal over een reeks kitscherige schilderijen uit de jaren 1960 (ze kregen helaas gelijk, de resultaten van de film aan de Amerikaanse kassa waren desastreus nvdr.). Deze ‘droevige ogen kunstwerken’ waren een fenomeen van hun tijd en het was zeker een love-it/hate-it-situatie. Big Eyes is een film over kunst en kunstenaars, en belangrijker, wat het betekent om iets te creëren en hoe dit werk een integraal deel uitmaakt van die artiest. Een kunstwerk publiek tentoonstellen is zoals een stukje van je ziel blootleggen waar iedereen naar komt kijken. Dus wat zou er dan worden van een kunstenaar wanneer alle stukjes worden weggenomen? Dit is waarschijnlijk iets waar ook Burton zich bewust van is, om zijn werken te kunnen verfilmen moet hij immers navigeren door het gecompliceerde Hollywood-studiosysteem.

Cinéart

Cinéart

Big Eyes is een biografisch verhaal, dat kan worden gezien als een feministisch psychodrama. De film voelt zeer realistisch aan en het ganse verhaal wordt vlot verteld. Wel misten we hier en daar wat (dramatische) spanning en ook de creatieve invulling van Burton, zoals hij wel bracht met Big Fish en Ed Wood.

Big Eyes valt vanaf 18 maart te bewonderen in plaatselijke bioscopen.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , , , , , , , , ,

Comments are closed.