Review: Blood Ties

Lumière

Lumière

Rating: ★★★☆☆

Soms is het énorm moeilijk een cijfer op een film te plakken. Neem nu Blood Ties bijvoorbeeld. Een rating van 3 sterren lijkt iets te weinig te zijn, omdat je best een aangename tijd in dat cinemastoeltje hebt beleefd. Maar een 3,5 is dan weer te veel, dan lijk je het signaal te sturen dat de film eigenlijk kwalitatief sterk is… Misschien moeten we meer speling vragen aan onze redacteurs? Een 3,25 zou hier best passen, eigenlijk.

Lumière

Blood Ties werd na een doortocht tijdens het Film Fest Gent voorgesteld in avant-première door Studio Brussel. Het is Guillaume Canets Amerikaanse regiedebuut. In Frankrijk (en wereldwijd) werden zijn twee vorige werken – Ne la dis à personne, Les petits mouchoirs – goed onthaald. Voordat hij de Transatlantische oversteek heeft gemaakt, schreef hij het scenario met James Grey (Two Lovers o.a.). De deal was dat Grey dan mocht samenwerken met Canets echtgenote in The Immigrant.

Het scenario is zowel simpel als ingewikkeld. Probeer goed op te letten: Chris (Clive Owen) komt uit de gevangenis en wordt verwelkomd door zijn zus (Lili Taylor in, spijtig genoeg, een heel kleine rol) en zijn broer Frank (Billy Crudup). Frank is politierechercheur en heeft zonet Anthony Scarfo (Matthias Schoenaerts) kunnen oppakken. Anthony heeft een kind met Vanessa (Zoë Saldana), die in een ver verleden iets had met Frank. Haar gevoelens voor de agent wakkeren snel weer aan. Ondertussen probeert Chris voor zijn ex-vrouw, prostitué Monica (Marion Cotillard), en hun kinderen te zorgen, terwijl hij verliefd wordt op kassierster Natalie (Mila Kunis). Wanneer Chris ontslagen wordt, begint hij financiële stabiliteit te zoeken in illegale activiteiten…

Dat was een moeilijke bevalling! In ieder geval: scenarieel valt het helaas op dat Grey, een kenner van film noir die nochtans o zo graag met het genre speelt, een scenario heeft neergepend dat juist alle clichés netjes opsomt zonder iets nieuws toe te voegen aan het genre. Terugdenkend over het verhaal en diens uitkomst haal je jouw schouders gewoon op. We’ve seen this a million times before

Lumière

Ik gebruik het woord terugdenkend, want in retrospectief valt het op dat Canet het scenario heeft vertaald naar een degelijke film. Beeldend bevat de prent heel wat zoom-ins op schouders (lekker 70s sfeertje, dus), terwijl het korrelachtig beeld doet terugdenken aan de gloriedagen waarin pellicule nog bestond.

Ten tweede heeft Canet ook énorm goede acteurs gecast en benut ze zeer goed. Zo speelt Owen een fantastische wolf-in-schapenvel (of omgekeerd, mag ook) terwijl Kunis zeer wijselijk een minimum aan dialoog gekregen heeft. Een eervolle vermelding gaat naar Schoenaerts, die samen met zijn dialect coach dat vettig Amerikaans accent feilloos heeft kunnen aanhouden. Maar zijn karikaturale rol als slechterik lijkt ons dan weer wat ondankbaar geschreven.

Onder regie van een mindere cineast had deze film ook zeer makkelijk kunnen uitlopen tot een fiasco, zo wankel is het scenario. Maar Canets economische vertelling zorgt ervoor dat de speelduur (zo’n 140 minuten) nooit parten speelt. We vonden het abrupt einde wat spijtig, want een korte epiloog had er zeker mogen zijn. Of het nu een paar minuten meer had geduurd…

Zijn we van Blood Ties dus helemaal weg? Neen. Maar Canet bevestigt hier moeiteloos zijn statuut als cineast. Die hard fans van politiethrillers mogen zeker hun Kinepolis-zeteltjes al online bestellen. De andere categorieën van cinefielen kunnen best na bovenstaande waarschuwing gelezen te hebben de zaal betreden.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , , , , , , , , , , ,

Comments are closed.