Review: Borgman

Cinéart

Cinéart

Rating: ★★½☆☆

Bij onze noorderburen is  de nieuwe film van Alex Van Warmerdam het onderwerp van een bijzonder grote buzz. Het is meer dan 30 jaar geleden dat een Nederlandse film nog eens genomineerd werd in Cannes en de kritieken zijn over het algemeen bijzonder lovend.

Cinéart

De term Lynchiaans durfde wel eens vallen en vergelijkingen met het werk van de grote Michael Haneke waren niet van de lucht. Het gegeven van een zonderling die gaandeweg zowel psychologisch als fysiek indringt in het leven van een welstellend gezin doet u wellicht ook wel even denken aan diens  Funny Games.

Ons verdict? Borgman is, vooral visueel, uitstekend vakwerk. Het is niet het halve meesterwerk dat men u wil doen doen geloven dat het is. Daarvoor hangt er een te grote air van tongue-in-cheekness en slaagt Van Warmerdam er maar niet in te kiezen voor het soort film hij eigenlijk wil maken. Ja, er zitten verontrustende momenten in Borgman, maar die worden al even gauw terug onderuit gehaald door koldereske toetsen waarvan we niet eens zeker zijn of ze zo bedoeld zijn.  Bovendien laat hij behoorlijk wat losse eindjes open en weet niet elke plotwending het gewenste effect te sorteren.

Cinéart

Nee, in ons hoofd zal Borgman geen eindeloze rondjes blijven draaien tot we het niet meer trekken. Wij onthouden vooral het mooie beeld van Gene Bervoets met het hoofd in een emmer gehard plaaster, zinkend op de bodem van een riviertje.

De film heeft overigens een behoorlijk Vlaamse touch met verder ook Jan Bijvoet (Van Vlees en Bloed) als het titelpersonage en Jeroen Perceval  (Rundskop) als getergd slachtoffer.

Hun fans zullen niet teleurgesteld zijn. Wie meer dan een leuke, vreemde film verwacht wellicht wel.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , , ,

Comments are closed.