Review: Carrie

MGM

MGM

Rating: ★★½☆☆

Het is een spijtige zaak maar je kan tegenwoordig de straten leggen met onnodige horror-remakes. Aan dat lange, vaak zielige lijstje mag je nu Carrie toevoegen. Brian De Palma was degene die Stephen Kings debuutroman in 1976 van een filmversie voorzag met de schitterende Sissy Spacek in de hoofdrol. Een laaiend succes en tot op heden nog steeds een knaller van een horrorklassieker.

Go to your closet and pray.

Niet zo evident als je zou denken, want de boeken van King laten zich notoir slecht verfilmen. Regisseur Frank Darabont is zowat de enige die de horror van King begrijpt. Het paranormale aspect is zelden de grootste terreurzaaier in zijn verhalen. Het bovennatuurlijke telt als katalysator die het ergste in de mens naar boven haalt. Zo bracht Darabont ons het gevangenisdrama The Shawshank Redemption, dat (euh) andere gevangenisdrama The Green Mile en joeg hij ons de stuipen op het lijf met The Mist. Alle drie knallers van films, alle drie verhalen die trouw blijven aan het bronmateriaal van Stephen King (of in het geval van The Mist met zijn goedkeuring aangepast zijn). Misery en The Shining mogen dan wel als film hoge ogen gescoord hebben, bij fans van King of bij de meester zelf vielen ze niet in goede aarde. King heeft zijn ongenoegen over Kubricks verfilming van zijn boek nooit onder stoelen of banken gestoken.

They’re gonna laugh at you. They’re all gonna laugh at you.

MGM

Waarom deze hele uiteenzetting? Wel, omdat je moet begrijpen waarom ik deze remake van Carrie eigenlijk maar slappe kak vind. Hoewel, als ik heel eerlijk ben moet ik toegeven dat Kimberly Peirce (Boys Don’t Cry, Stop-Loss) best een entertainende film heeft gemaakt. Het oude huis kraakt en beeft dat het een lieve lust is wanneer Carrie (Chloe Grace Moretz) haar krachten ontdekt. Julianne Moore haalt het onderste uit de geschifte kan als de fanatiek religieuze moeder van Carrie (één van de stokpaardjes van King). Het varkensbloed kleddert zompig naar beneden (oh ja, uh, spoiler?). Maar toch kan ik mezelf niet bedwingen om de vergelijking te maken met de versie uit 1976, en dat is nooit een goed teken.

You know the Devil never dies. You gotta keep killing him.

Het loopt eigenlijk al fout bij de casting. Chloe Grace Moretz is misschien geen ultra-babe maar ze is zeker niet ‘anders’ genoeg om als outcast door het leven te gaan. Ze ontbreekt de enge, bijna buitenaardse uitstraling die Sissy Spacek aan haar personage gaf (gewoon al omdat ze er simpelweg zo uitzag). De finale profiteert dan weer van de technologische vooruitgang om ons een visueel spectaculairder einde te bezorgen. Maar alle toeters en bellen zijn tevergeefs want de echte horror voelen we niet. De vernedering op school, de moederlijke onderdrukking, religieuze schuld … dàt horen we te voelen. Extra explosies of grafische slow motion shots brengen geen emotie over.

MGM

Is Carrie anno 2013 een afgrijselijke film? Neen, het is degelijk Hollywoodvertier en wie nog nooit eerder het boek las of geen enkele film gezien heeft van voor 1980 zal zich best wel geëntertaind voelen. Er zijn heus al slechtere remakes door Hollywood uitgescheten, maar toch blijft Carrie een absoluut nutteloos herkauwsel dat geen enkele waarde heeft toegevoegd aan het origineel.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , , , , , , ,

Comments are closed.