Review: Cinema Inch’Allah!

cinema inch'allah! main

Savage Film

Rating: ★★★★½

Ligt het aan mij of komen de beste Belgische films uit Brussel? Van Jeanne Dielman, tot JCVD of C’est Arrivé Près de Chez Vous: allemaal steken ze de doorsnee Vlaamse of Waalse productie de loef af. Het moet iets te maken hebben met de omgeving, of mentaliteit. Waar Vlamingen en Walen vaak niet verder kijken dan hun neus lang is en gezellig onder de kerktoren blijven (al doen de Dardennes dat wel op een geniale manier), lijkt de Brusselse melting pot te inspireren om complexe en gelaagde verhalen te vertellen. Verhalen die politiek geladen zijn, subversief, hip-komisch, of sociaal geëngageerd, en altijd altijd met een scherp randje. Dit wordt wederom bewezen met Cinema Inch’Allah!, een documentaire van Guillaume Vandenberghe en Vincent Coen.

In Cinema Inch’Allah! volgen we vier vrienden – Farid, Noureddine, Mohamed en Reda – die samen in een periode van twintig jaar ruim dertig films hebben gemaakt. Ze zijn met andere woorden het meest productieve filmcollectief van het land. Toch nog nooit van hen gehoord? Dat is niet geheel onvoorstelbaar. Met films als Disco Jamal (het Marokkaanse antwoord op Austin Powers), The House of The Sacrifice (vrouw in boerka slacht tienermeisjes af in een spookhuis) of Ghost Cop (titel spreekt voor zich), lijken ze niet bepaald te jagen op een plaats in het arthouse- of Oscar-canon. Toch is dit voor de vier mannen serious business, geen uit de hand gelopen hobby. Bij elke no-budget prent die ze maken is er de hoop dat het een undergroundsensatie zal worden – de nieuwe C’est Arrivé. Of kijk naar Jean-Claude Van Damme, die is als simpele Brusselaar uiteindelijk toch ook ver geraakt?

Savage Film

Het is komisch, hartelijk, haast aandoenlijk om de mannen pseudo-professionele castings te zien organiseren, en zo hoop te geven aan een legioen even wanhopige wannabe-acteurs. Of om hen te zien sjacheren met dat éne exemplaar van hun nieuwste film bij de plaatselijke videotheek.
Toch zit er ook een tragisch kantje aan het verhaal. Twintig jaar geleden waren Farid en co jonge mannen met een jongemannendroom. Nu zijn ze halverwege de dertig. Sommige van hen hebben kinderen. Sommige van hen hebben nog steeds geen vaste job. Hoeveel tijd en geld moeten ze nog stoppen in hun films? Wordt het geen tijd om ‘volwassen te worden’? De jongensdroom is als een bel uiteengespat, en hun hechte vriendschap staat op het spel. Wat we in Cinema Inch’Allah! te zien krijgen is niet een jolig portret van vier naïeve onnozelaars, maar van desillusie, van een pijnlijke wake-up call. We zien hoe conflicten op vlak van vriendschap, familie en cultuur de zwanenzang betekenen van dit amateurfilmcollectief.

Treffend schetst Cinema Inch’Allah! hoe de vier mannen met die conflicten omgaan. De een maakt een film over gearrangeerde huwelijken (wanneer hij scènes aan zijn vader toont, moet die huilen), de ander over huiselijk geweld. Het meest veelzeggende gebeurt aan het einde van de film: een van de hoofdpersonen, de wanhoop nabij, en ontevreden over zijn leven, keert cinema de rug toe, en begint 100% te leven naar de regels van de islam. Orthodox als hij nu is, probeert hij zijn kameraden te overtuigen hetzelfde te doen, maar die zijn – samen met de kijker – argwanend.

Savage Film

Op die manier evolueert Cinema Inch’Allah! van een tragikomisch verhaal over een groep vrienden die een reality check ondergaat, naar een aangrijpend beeld van hoe de harde realiteit voor veel mensen (in het Brusselse) is. Via deze film zien we het verhaal van vele arme, gebroken migranten, die, op zoek naar een redding of roeping, en kwaad op de maatschappij die hen in de marginaliteit heeft geduwd, zich werpen in religie. Was dit gegeven op een soaperige manier aangebracht, dan had het compleet zijn effect gemist; in deze film is het een echte eye opener.

Het is dus niet overdreven om te zeggen dat één van de beste films van het jaar een Belgische film is (hoera!). Het is dan ook ronduit triestig dat Cinema Inch’Allah! een erg beperkte release heeft gekend. Hij speelde bijvoorbeeld amper twee weken in de Sphinx. Hopelijk krijgt de film een wijdere dvd-release, of legt hij een mooi parcours af langs festivals. Dan komen Farid, Noureddine, Mohamed en Reda, in tegenstelling tot wat ze zelf waren beginnen denken, niet terecht bij het filmafval.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , , ,

Comments are closed.