Review: Dallas Buyers Club

Focus Features

Focus Features

Rating: ★★★★☆

Op 2 maart is het weer zover. Dan reikt de Academy of Motion Picture Arts en Sciences haar felbegeerde Oscars uit aan de beste prenten van 2013. En in al die (al dan niet terechte) heisa rond de Oscarnominatie van The Broken Circle Breakdown zou een mens het bijna vergeten, maar het afgelopen jaar leverde nog wel meer films op die menig cinemaliefhebber kunnen bekoren. Films die nu kans maken op een heleboel gouden beeldjes. Een ervan is Dallas Buyers Club, de nieuwste prent van Jean-Marc Vallée (C.R.A.Z.Y., The Young Victoria). Dit biografische drama is genomineerd voor maar liefst 6 Oscars, onder meer in de categorieën Beste Film, Beste Originele Scenario, Beste Acteur (voor Matthew McConaughey) en Beste Mannelijke Bijrol (voor Jared Leto). Terecht? We gingen het voor jullie uitzoeken.

Focus

Dallas Buyers Club vertelt het waargebeurde verhaal van Ron Woodroof (McConaughey). We leren hem kennen in het jaar 1985 als een Texaanse redneck die zijn dagen vult met rodeo’s, drinken, roken, drugs en veel seks. Op een dag krijgt hij te horen dat hij besmet is met het hiv-virus, en niet lang meer te leven heeft. De homofobe Woodroof doet de diagnose aanvankelijk af als onzin. Aids staat op dat moment nog bekend als een homoziekte. En hij is toch geen ‘faggot’ zeker?

Wanneer hij de ernst van zijn situatie dan toch onder ogen ziet, wil Ron er alles aan doen om zijn ziekte te bestrijden. Van zijn dokter Eve Saks (Jennifer Garner) hoort hij over AZT, een drug die de levensverwachting van hiv-patiënten zou doen stijgen. Het is bovendien het enige medicijn dat is goedgekeurd door de FDA voor tests op mensen. Het enige probleem: de helft van de patiënten in deze tests krijgt een placebo toegediend. Om aan de echte drug te geraken, koopt Woodroof dan maar een ziekenhuismedewerker om.

Focus Features

Maar al gauw blijkt dat AZT niet het gehoopte wondermiddel is. Rons toestand gaat er zelfs op achteruit. Van een dokter in Mexico krijgt hij andere medicijnen, die niet zijn goedgekeurd in de VS, maar wel een positief effect op zijn gezondheid hebben. Ron begint grote hoeveelheden van de drugs uit het buitenland te importeren. Zogezegd voor eigen gebruik, maar hij bezorgt ze aan andere hiv-patiënten op zoek naar een alternatief voor AZT. Hierbij krijgt hij hulp van Rayon (Leto), een hiv-positieve transgender. Hun ‘Dallas Buyers Club’ draait op volle toeren, tot ze het aan de stok krijgen met dr. Saks’ baas (Denis O’Hare) en de FDA…

Die hele historie is natuurlijk fascinerend, en kan dan ook moeiteloos 2 uur lang boeien. Toch is de verhaallijn lang niet het sterkste punt van deze prent. Qua opbouw is Dallas Buyers Club een behoorlijk conventionele biopic; we krijgen een netjes chronologisch overzicht van Woodroofs queeste. Dat gebeurt in een dusdanig tempo dat de makers nogal snel langs bepaalde plotwendingen heen razen.

Het zorgt er ook voor dat sommige personages wat te weinig diepgang meekrijgen. De norse FDA-agent (Michael O’Neill) die Woodroof tegenwerkt, de goed bedoelende en uiteraard niet onaantrekkelijke arts (Garner) die zich uiteindelijk aan de kant van Ron en zijn band of misfits schaart… Het zijn niet meteen verrassende personages. Een betere rol is weggelegd voor Jared Leto. Hij kruipt in de huid van Woodroofs drugsverslaafde compagnon Rayon. Flamboyant, maar kwetsbaar. Sassy but sensitive. Leto onderging een heuse transformatie voor de rol: hij verloor maar liefst 14 kilo. Het soort acteerprestatie waarvan de Academy gaat kwijlen.

Focus Features

Maar het is de leading man die de show steelt in Dallas Buyers Club. Dankzij de charismatische Matthew McConaughey wordt Ron Woodroof nooit een clichéfiguur. Hoewel Woodroof uitgroeit tot een soort held, blijft hij ook wel die Texaanse lul die we zagen in het begin van de film. Doorheen de film krijgt Ron steeds meer respect voor zijn extravagante business partner, maar we krijgen geen voorspelbare scène waarin de homofobe redneck plots het licht ziet. Het maakt de verstandhouding tussen Ron en Rayon des te geloofwaardiger.

Kortom: McConaughey is de voornaamste reden om een bioscoopticket te kopen voor deze Dallas Buyers Club. Daarnaast biedt de film ook een inkijk in een boeiend hoofdstuk uit de geschiedenis van de aidscrisis. Maar echt diep snijden doet hij niet. Dan zien we die Oscar voor Beste Film liever naar 12 Years a Slave gaan.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , , , , ,

Comments are closed.