Review: Diana

Cinéart

Cinéart

Rating: ★★★★☆

Wellicht had regisseur Oliver Hirschbiegel het zich anders voorgesteld toen hij besloot om het leven van Lady Di te verfilmen. Toch ziet het er naar uit dat de Duitser zich in zijn carrière voor de tweede keer aan dezelfde steen zal stoten. De man die de hele wereld op zijn dak kreeg omdat hij in Der Untergang Adolf Hitler een menselijk gezicht gaf heeft het nu blijkbaar ook bij de Britse royalisten voor altijd verknald.

Cinéart

In England werd zijn Diana afgebroken. Sommige kwatongen schaamden er zich niet voor om de film als pure heiligschennis te beschouwen. De vraag blijft alleen waarom dat wordt gezegd. Misschien is de wonde die Diana heeft geslagen nog niet voldoende geheeld. En misschien is het al bij al nog wat te vroeg om een prent over ’s werelds meest geliefde prinses te draaien. Nochtans besef je als kijker helemaal niet waarom de haat tegenover deze film zo groot is, Hirschbiegel schetste immers een portret van de Queen Of Hearts die vooral kwetsbaar en groots is.

Wat er ook mag van zijn, kun je Hirschbiegel in geen geval van lijkenpikkerij beschuldigen. Het is misschien wel jammer dat de cineast alleen maar de laatste twee levensjaren van de Princess Of Wales belicht, maar na twee uur is het duidelijk dat Diana een unieke prent is. Dat is natuurlijk in de eerste plaats de verdienste van Naomi Watts. Zelf ben ik er nog niet zo zeker van dat de blondine niet op Di lijkt, maar wel ben ik ervan overtuigd dat Hirschbiegel geen betere actrice kon vinden die de prinses met dezelfde toverkracht op het witte scherm kon toveren als Watts dat doet. Hoe groot mijn eigen fascinatie voor Diana ook is, ervaarde ik meerdere malen het gevoel dat ik niet naar Watts keek, maar wel naar de prinses en dat is zonder meer de mooiste ode die een actrice zich kan bedenken.

Cinéart

Toegegeven, het is jammer dat Hirschbiegel zich bijna uitsluitend toespitst op haar onmogelijke verhouding met chirurg Hasnat Khan (Naveen Andrews). Een turbulent leven als dat van Diana is namelijk het ultieme droomscenario van iedere cineast, maar Hirschbiegel kiest duidelijk voor de soaptoer waardoor er veel te veel vragen onbeantwoord blijven. Wel krijg je een magnifiek beeld van een ongelukkige vrouw die verplicht werd om weg te lopen van haar eigen schaduw waardoor Diana bijna een hommage aan de meest intrigerende prinses van de aardbol is geworden (en neen Mathilde, je kwam nooit in aanmerking voor deze titel).

Na afloop verliet ik met betraande ogen de zaal, net als die fatale ochtend op 31 augustus 1997. De film eindigt even brutaal als het sprookje dat een nachtmerrie werd en de brok in de keel blijft heel diep zitten. Binnen dertig jaar verschijnt wellicht de ultieme Di-biopic, ondertussen kunnen we ons drie decennia lang vergapen aan wondermooie (alsook zeemzoete) cinema.

 

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , , ,

Comments are closed.