Review: Diplomatie

Lumière

Lumière

Rating: ★★★☆☆

“L’enfer, c’est les autres,” concludeerde Sartre wijselijk op het einde van zijn stuk Huis Clos. De titel verwijst dan ook naar de narratieven die zich slechts in één kamer afspelen. Een arena waarin psyche tegen psyche opbokst, en de mensheid zijn lelijke kant toont. Who’s Afraid of Virginia Woolf?, A Streetcar Named Desire, Cul-de-sac, Hard Candy, Venus in Fur… Het zijn maar een paar voorbeelden van films die goed gebruik hebben gemaakt van gelaagde personages in claustrofobische settings.

Lumière

Diplomatie, gebaseerd op het stuk van Cyril Gely, vertelt het verhaal van twee mannen in één kamer. Op een augustusavond in 1944 is generaal von Choltitz (Niels Arestrup) van plan Parijs met de grond gelijk te maken. Het is een laatste wanhopige daad voordat de nazi’s terug moeten trekken. In zijn hotelkamer krijgt hij bezoek van de Zweedse diplomaat Nordling (André Dussollier). Die weet van von Choltitz’ plannen af en probeert hem, gedurende de speelduur van 88 minuten, op andere gedachten te brengen.

Op zich geen slecht uitgangspunt, zeker als je weet dat Gely zélf het scenario heeft herschreven samen met regisseur Volker Schlöndorff (Die Blechtrommel). Maar in het eerste kwartier heb je al door dat er iets mis is met deze film. Er speelt zich te veel buiten de kamer af. We volgen te veel subplots van andere officiers, wat ons afleidt van de centrale morele vraagstelling in de kamer. Die vraagstelling komt ook absurd laat aan bod.

Lumière

Pas na een uur film vraagt von Choltitz Nordling: “Wat zou je in mijn plaats doen?” Daarop heeft de Zweedse diplomaat, nochtans immer moraliserend daarvoor, plots niet zeggen. Het is dus spijtig dat de hotelkamer pas in de laatste twintig minuten een arena wordt. Het uur dat daaraan vooraf gaat, zit tjokvol clichés en te afleidende wist-je-datjes om een interessante karakterstudie te maken.

Het helpt ook niet onmiddellijk dat je als moderne kijker weet dat Parijs vandaag de dag nog steeds bestaat, en daardoor slechts één uitkomst mogelijk is in deze dialoogfilm. Had een fictieve stad op het spel gestaan, dan had er automatisch meer spanning gezeten in het verhaal. Dat Gely dus geen Tennessee Williams is, is al duidelijk. Maar ook op Schlöndorffs regie valt heel wat aan te merken.

Het zou misschien fout zijn om de frigiditeit van de cameravoering en vertelling toe te schrijven aan de leeftijd van de regisseur (75 jaar!). Maar een ander excuus kunnen we niet onmiddellijk vinden. De keerzijde van de medaille is wel dat Dussollier en Arestrup perfect gecast zijn, en zo veel mogelijk subtiliteit en pathos in hun rollen leggen. Fans van de huis clos zullen teleurgesteld zijn, want de film is meer een historisch drama dan een theatrale verfilming geworden.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , , , , , , , , , ,

Comments are closed.