Review: Disconnect

Lumière

Lumière

Rating: ★★★☆☆
Facebook, Tumblr, chatrooms, online spelletjes en ga zo maar door. Er zijn duizenden manieren waarop we onze eigen identiteit te grabbel gooien op het internet. Gooi daar nog een heel assortiment aan iPhones, pads en andere elektronische rommel bij en we zijn gefundenes fressen voor criminelen en ander internet gespuis. Disconnect van regisseur Henry Alex Rubin onderzoekt via een aantal ogenschijnlijk losstaande verhalen hoe verbonden we allemaal wel zijn rondom dit gegeven.

Lumière

Kyle (Max Thieriot) werkt als jonge kerel voor een website waar hij uit de kleren gaat op de webcam. Nina (Andrea Riseborough) ziet in Kyle’s verhaal een manier om haar status als journaliste te verhogen. Ze beseft echter niet hoe betrokken ze zal raken in het leven van de jongeman.

Ben (Jonah Bobo) is een eenzaat op school en in zijn vrije tijd houdt hij zich vooral met muziek bezig. Als hij een chatbericht krijgt van een zekere Jessica stelt hij zich heel kwetsbaar op. Ben weet niet dat twee schooljongens het fake profiel gebruiken om hem te pesten.

Het huwelijk van Cindy en Derek (Paula Patton en Alexander Skarsgard) vlot niet al te best meer. Zij zoekt haar toevlucht tot chatrooms terwijl hij geld vergokt bij online pokerspelletjes. Wanneer iemand hun bankgegevens steelt moeten ze hun geheime kantjes vertellen willen ze de dader vinden.

Leest nogal melodramatisch toch? En dat is het ook. In elk verhaal stapelen de slechte beslissingen zich op tot ze in de onvermijdelijke grand finale tot een climax komen die net iets teveel met het vingertje zwaait. Dat gezegd zijnde moet ik toegeven dat ik de voorspelbare plot het enige minpuntje vond aan deze film. De hele cast (met onder andere Jason Bateman, Hope Davis, Frank Grillo en Michael Nyqvist) acteren beresterk. Zodanig goed dat je binnen de kortste keren eigenlijk vergeet dat je de conclusie van elk verhaal al kunt raden.

Lumière

De regie en fotografie (cinematograaf Ken Seng heeft duidelijk meer in z’n mars dan het flauwe Project X) zijn tot in de puntjes verzorgd en de muziek van Max Richter geeft de hele prent een dromerig sfeertje mee. Vergelijkingen met Crash (van Paul Haggis uit 2004) zijn niet van de wind. Je zou Disconnect het kleine broertje van die film kunnen noemen.

Disconnect is melodramatisch en voorspelbaar. Disconnect is echter ook mooi en doorspekt met sterke acteerprestaties en echte emoties. Cynische zuurpruimen vinden dit hoogstwaarschijnlijk niks. Bij mij was het dan weer hoogwater in mijn traankanaal. Als u mij nu wilt excuseren, ik ga de privacy instellingen op m’n Facebook profiel even gaan finetunen.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , , , , , , , , , , ,

Comments are closed.