Review: En Solitaire

En Solitaire

Gaumont

Rating: ★★★☆☆

Ik geloof in het fenomeen van de Franse feelgoodfilm. In Le fabuleux destin d’Amélie Poulain gaf Audrey Tautou op haar ééntje een nieuw gezicht aan het genre. Meer dan twintig miljoen Fransen zagen Bienvenue chez les Ch’tis. Intouchables, het verhaal over een jonge verschoppeling die bevriend geraakt met een oudere Franse miljonair, staat op 54 in de prestigieuze Top 250-lijst van IMDb. En nu is er En Solitaire, een niet zo verrassende maar wel hartverwarmende film voor jong en oud over een zeilrace.

Net zoals de andere drie voorbeelden is ook deze film een Frans onderonsje. De onbekende Christophe Offenstein maakt zijn debuut als regisseur, dankbaar gebruik makend van een uitstekende François Cluzet. Cluzet speelde ook al de hoofdrol in Intouchables. Daarin gaf hij gestalte aan een invalide man op leeftijd. Hier is hij een bonkige zeeman waar de viriliteit vanaf spat zoals het schuim van de zeegolven die hij keer op keer overmeestert.

Gaumont

Gaumont

Yann Karmedec neemt deel aan de Vendée Globe, een zeilrace rond de wereld. Het vierjaarlijkse evenement voert haar deelnemers rond woeste kapen, koude ijsbergen en indrukwekkende blauwe vinvissen. Het is één van de zwaarste zeilraces ter wereld. Een belangrijke regel is dat elke deelnemer de tocht compleet alléén moet maken. In de realiteit komt dat neer op zo’n honderd dagen eenzaamheid. Vandaar de titel natuurlijk. We zien Karmedec geen énkele keer aan land gaan. Hoe overleven deze avonturiers dan? Wel, de zeilboot van ons hoofdpersonage lijkt op een moderne ruimtesatelliet. Niets dat er niet kan. De deelnemers van de race bepalen zélf hun koers, koken zélf hun geprefabriceerd voedsel, houden zélf voortdurend het thuisfront op de hoogte en herstellen zélf de  schade.

Het is dus zeer vervelend voor racefavoriet Karmedec als er nog een ander op zijn boot blijkt te zitten. De jonge Mauritaniër Mano Ixa heeft zijn land verlaten om profvoetballer te worden. Zwemmend bereikt hij Karmedecs boot, waar hij stiekem inspringt, hopend op die manier in Frankrijk te belanden. Vanaf dat moment wordt de willing suspension of disbelief van de kijker meermaals op de proef gesteld. Toch bleven we geboeid kijken, omdat de gebeurtenissen zonder al te veel langdradige tierlantijntjes getoond worden.

Gaumont

Yann Karmedec is natuurlijk razend op de kleine Mano, want zijn koppositie kwam eerder al zwaar onder druk te staan door materiaalpech. Als iemand te weten komt dat Mano aan boord is, en door de voortdurende communicatie via beeld en geluid met het thuisfront zou dat zomaar kunnen, dan mag Karmedec de overwinning op zijn buik schrijven. Gooit hij daarom Mano terug in het water of niet? Natuurlijk niet. Door een paar toevallige gebeurtenissen mist Karmedec tot twee maal toe de mogelijkheid om Mano aan land te zetten. Ik waarschuw bij deze dus iedereen die via de film een hyperrealistische kijk op de Vendée Dome zelf hoopt te krijgen. Ondanks de knappe cinematografie en visuele hoogstandjes (de ijsbergscène is fantastisch) focust de film vooral op de relatie tussen Yann en Mano.

En die roept een paar interessante vragen op. Er zitten contrasten in En Solitaire die dankzij de strakke spanningsboog op een subtiele manier doorsijpelen. Karmedec is een competitieve individualist, die het best aardt in een uitdagende en eenzame omgeving. De confrontatie met Mano dwingt hem om niet alleen op cartografisch, maar ook op emotioneel vlak een andere koers te varen. Karmedec blijkt vrouw en dochtertje ook meer te missen dan hij aanvankelijk dacht. Dankzij zijn ontluikende vriendschap met Yano? Er zit ook een evidente, maar daarom niet minder aangrijpende spanning op de basisbehoefte van Yano, namelijk een beter leven, terwijl Yann vooral naar oppervlakkige roem en de overwinningsroes streeft. De irrelevantie en luxe van de zeilrace worden pijnlijk duidelijk als Mano met zijn ontwapende eerlijkheid een logische vraag stelt, waar je ook als kijker eerst niet bij stilstond:

Een zeilreis rond de wereld? Waarom in godsnaam?

Gaumont

En dan is er nog de tegenstelling tussen de pure eenzaamheid van het leven op zee en de hypermoderne technologie die de wereld steeds kleiner maakt. Die valt mooi samen met de veranderingen die zowel Karmedec, maar ook Mano doormaken tijdens de reis.

Het plot van En solitaire is nu niet bepaald verrassend en soms zelfs een beetje cliché. De relatie tussen Karmedec en zijn gezin blijft oppervlakkig, ondanks de factor Mano. Het einde is lichtjes onverwacht, maar blijft toch vrij braafjes. Maar omdat de gebeurtenissen aan boord elkaar snel opvolgen en de zeilrace op zich al fantastisch is, verveelt deze film bijna nooit. En dan zie je dat de film er toch wel in slaagt om een paar diepere kwesties aan te snijden. En Solitaire is gewoon een degelijke en vooral zeer toegankelijke avonturenfilm, op het ritme van de golven van de wind.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , , , ,

Comments are closed.