Review: Harry Potter and the Goblet of Fire (Vier)

Warner Bros.

Zaterdag 13 oktober om 17.45 op Vier

Rating: ★★★☆☆

Werden de eerste drie afleveringen van de Harry Potter-saga nog gepromoot als avonturenfilms voor het hele gezin, dan mikken de producenten met The Goblet of Fire vooral op de pubers in de zaal.

De prent bevat namelijk niet alleen toekomstig bakvisidool Robert Pattinson in een bijrol, maar ook: Emma Watson in een galakleedje, het okselhaar van een wel héél plots opgegroeide Daniel Radcliffe, Robert Pattinson, een flinke streep horror (Heer Voldemort in levenden lijve!), Robert Pattinson, en een halsbrekend duel met een nijdige draak – en Robert Pattinson!

Alfonso Cuarón (die met The Prisoner of Azkaban nochtans de eerste écht interessante Potter-prent afleverde) mag beschikken en wordt vervangen door de Britse cineast Mike Newell (Four Weddings and a Funeral, Donnie Brasco). ’s Mans pogingen om het blockbustergehalte van de serie nog wat op te pompen aan de hand van een reeks spectaculaire actietaferelen missen allerminst hun doel. Het Triwizard Tournament waar Harry (Radcliffe) dit jaar tegen wil en dank aan deelneemt, levert enkele actiescènes op die z’n zachtst gezegd visueel indrukwekkend zijn. En toch: erg lang duurt het niet voor de film tot een wat vervelende speciale-effectenshow verzandt.

Warner Bros.

De leukste scènes  zijn dan ook die zónder CGI. Naast uiteraard ieder shot waar Snape (Alan Rickman) in te zien is. Ik heb het onder andere over de scènes waarin Harry en Ron (Rupert Grint) een date trachten te versieren voor het schoolbal. (Het bal zelf daarentegen blijkt jammer genoeg maar een fletse bedoening.)

Op vlak van cast vormen Miranda Richardson, Brendan Gleeson en Ralph Fiennes markante aanvullingen (vooral die laatste, die met zijn enge slangenkop recht uit The Descent lijkt gekropen). Oudgedienden als Maggie Smith en Robbie Coltrane daarentegen verdrinken bijna in de overdaad aan nevenpersonages.

‘Overdaad’ is hier in wezen het sleutelwoord: Newell diende noodgedwongen het ruim zevenhonderd pagina’s tellende boek tot een aanvaardbare speelduur samen te ballen en blijft als gevolg zitten met een hopeloos afgeraffelde plot. Als Snape, Voldemort en Harry’s opflakkerende hormonen er niet waren, dan zou The Goblet of Fire maar een monotoon schouwspel zijn, vrees ik. Wel geef ik nog een pluim aan Patrick Doyle en zijn score.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , , , , , , , , ,

Comments are closed.