Review: Jimmy P.

Lumière

Lumière

Rating: ★★☆☆☆

Twee jaar geleden bewees David Cronenberg met A Dangerous Method dat je over de psychoanalyse gerust boeiende cinema kan maken. Arnaud Desplechin die met films als Rois Et Reine en La Sentinelle kleine Franse hitjes scoorde moet wellicht hetzelfde gedacht hebben, want hij besloot om een film te maken over George Devereux.

Deze geestgenoot van Margaret Mead wordt als één van de pioniers van de ethnopsychoanalyse en de ethnopsychiatrie beschouwd. Nu nog is zijn boek From Anxiety To Method In The Behavioral Sciences één van de verplichte boeken voor heel wat studenten psychiatrie.

In zijn film zet Arnaud Desplechin de ontmoeting tussen George Devereux (Mathieu Amalric) en Jimmy Picard (Benicio Del Toro) in de kijker. Picard komt vrij gehavend terug uit de Tweede Wereldoorlog. De Blackfoot-indiaan heeft last van blindheid en op aanraden van zijn zus gaat hij ten rade bij het Topeka Military Hospital in Kansas alwaar men zich bekommert om het lot van oorlogsveteranen. De artsen zijn ten einde raad en bestempelen hem als schizofreen.

Lumière

Omdat Jimmy de enige Indiaan in het hospitaalbis roept één van de directeurs de hulp in van Devereux. Deze antropoloog bestudeerde eerder het gedrag van de Mohave-indianen en is er als de kippen bij om het vreemde gedrag Jimmy te analyseren. Tussen de vele gespreken door komt niet alleen het duistere verleden van de indiaan naar boven, maar ontstaat er ook een intense vriendschap tussen arts en patiënt.

Regisseur Arnaud Desplechin doet wel zijn best, toch slaagt hij er nooit in om de kijker mee te sleuren in het relaas van de indiaan. Aan Benicio Del Toro ligt het falen van de prent evenwel niet, want hij is eigenlijk de enige die Jimmy P. nog net van de ondergang kan redden. Neen, Desplechin heeft gewoon te veel gedacht dat je met gespreken alleen een boeiende film kan maken en dat is niet het geval.

De cineast last wel enkele flashbacks in en vindt het bovendien nodig om een banaal liefdesverhaal (ook al blijft Gina McKee een schone verschijning) in de film te weven. Jimmy P. duurt net geen twee uur en  is veel te lang voor een film van zo’n kaliber. Het is dan ook een beetje onbegrijpelijk waarom deze film de officiële competitie van Cannes heeft gehaald.

Misschien dat studenten ethnopsychiatrie deze prent een warm hart toedragen, wij houden het op Cronenberg. Jimmy P. is nog altijd dagelijks te zien in de betere cinemazalen waaronder de Sphinx in Gent.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , , , , ,

Comments are closed.