Review: Knight of Cups

Knight of Cups

Paradiso Filmed Entertainment

Rating: ★★☆☆☆

Terrence Malick mag dan wel een Renaissance beleefd hebben met The Tree of Life, zijn nieuwste Knight of Cups vormt bijna een auto-parodie van zijn eigenste filmmakelarij. Hoewel hij vooraf werd gezien als de hoogvlieger uit de competitie van het voorbije filmfestival te Berlijn, werd de film er maar lauw onthaald. De vraag is of zelfs doorwinterde Malick-fans deze film zullen smaken…

Terrence Malick volgt Christian Bale als Rick, die mogelijk een acteur, scenarist of regisseur is in Los Angeles. Of alle drie tegelijkertijd. Hoe dan ook, Rick kampt met een existentiële, creatieve of psychologische malaise (of alle drie tegelijkertijd) welke we als kijker via verschillende hoofdstukken – genoemd naar tarot-kaarten, zoals de titel – moeten trachten te ontcijferen.

Op een leesbaar, narratief niveau zijn de romantische ontmoetingen in de film mogelijk de meest ontluikende. Rick denkt zo terug aan zijn ex-vrouw, dokter Nancy (Cate Blanchett); de getrouwde Elizabeth (Natalie Portman) die al dan niet zijn kind draagt; de zelfdestructieve Della (Imogen Poots); vriendelijk model Helen (Freida Pinto) of de meest frivole van al, stripper Karen (Teresa Palmer). Ondanks hun verschillende achtergronden wonen ze allemaal in prachtige villa’s te Los Angeles, inclusief zwembaden.

Knight of Cups

Paradiso Filmed Entertainment

Maar het is niet allemaal sun, sex and sea voor Rick. Een kinderverhaal verteld door Ben Kingsley – waarbij een ridder een parel moet vinden maar zijn queeste gaandeweg vergeet – extrapoleert Ricks malaise naar mogelijke problemen uit zijn jeugd. We krijgen een glimp te zien van de moeilijke relatie met zijn broer Barry (Wes Bentley), die sinds de dood van hun derde broer niet al te denderende keuzes maakt. Mocht dit narratief knipoog naar The Tree of Life nog niet duidelijk wezen, zullen de universum-shots je wel op het goede spoor brengen…

Daar ligt zeker en vast het probleem bij Knight of Cups: de film bevat veel vorm, maar weinig inhoud. Hoewel je twee uur lang met Rick op stap bent in zeer intieme, prachtig georchestreerde herinneringen – welke tijd, plaats en coherentie transcenderen zoals enkel Malick dat kan doen – leer je als kijker bitter weinig bij van het hoofdpersonage. De man blijft ons verstaan ontglippen doorheen Terrence Malicks filmtechnieken. Zijn motivatie en nood blijft één groot mysterie.

Je kan maar zoveel melancholische blikken door ramen, off-screen filosofische monologen of wandelingen aan de Pacifische Oceaan aanhouden voordat je als kijker compleet vervreemd geraakt met wat er op scherm gebeurt. Het einde van de film insinueert dat Rick iets heeft bijgeleerd, een pad heeft afgelegd dat hem heeft doen veranderen. En hoewel het absoluut niet noodzakelijk is om iets specifieks uit te spellen aan de kijker, biedt Malick niet genoeg psychologische coherentie aan om ons enige hints te geven van wat er nu juist allemaal veranderd is voor Rick.

Knight of Cups

Paradiso Filmed Entertainment

Op een ander niveau kan de film als een portret gelezen worden over de leegte van Hollywood en diens spelers. Maar hoe zet dit relaas zich af van soortgelijke werken zoals bijvoorbeeld deze van themagenoot Bret Easton Ellis? Dezelfde hoeveelheden drank, drugs en seks worden geconsumeerd – hoewel Ellis toch nog een stapje verder durft gaan. Malick plaatst datzelfde nihilisme wel in zijn poëtische filmtaal, maar zijn schoolse omgang met de thematiek bevat niks nieuws. De vele cameo’s van bekende acteurs (in één kort feest-segment lopen onder andere Antonio Banderas, Joe Manganiello en Jason Clarke rond) lijken meer een marketingstunt dan wat anders.

Niet dat dit een regelrechte ramp is. De zwevende fotografie van Emmanuel Lubezki (Gravity, Birdman) accentueert de tijdelijkheid van Ricks ontmoetingen, terwijl de 4 monteurs hier hun best hebben gedaan om een deftig tempo aan Knight of Cups toe te voegen – waarschijnlijk geen sinecure. Maar er is geen duidelijke pay-off aan het einde van de rit – noch voor Rick, noch voor de kijker – waardoor Malicks stream-of-consciousness al snel onnodig, zelfingenomen en zelfs narcistisch aanvoelt. De cineast die ons Badlands, Days of Heaven en The Thin Red Line heeft geschonken kan toch beter dat dit?

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Comments are closed.