De laatste dagen van Versailles

Lumière

Rating: ★★½☆☆
Les Adieux à la Reine brengt de laatste dagen van het Ancien Régime in beeld door de ogen van Sidonie Laborde (Léa Seydoux), het voorleesmeisje van Marie Antoinette, koningin van Frankrijk (Diane Krüger). Haar bevoorrechte plaats aan het Hof maakt van Sidonie de perfecte observator van de decadentie en teloorgang in het microkosmos Versailles.

Wat mijn koningin mij opdraagt te doen, kán ik niet weigeren.

Lumière

Luttele dagen vóór de bestorming van de Bastille en de Franse Revolutie draait alles aan het Franse Hof rond de grillen van de koningin en vrouw van Louis XVI. Zowel bedienden als leden van de adellijke families putten zich uit om de glorie en de gratie van Marie Antoinette te onderhouden, terwijl het Franse volk bezwijkt onder voedseltekort en inflatie. Wanneer de nieuwsberichten over opstanden in Parijs langzaam het paleis binnensijpelen glijdt de sfeer van weelderige uitbundigheid naar chaotische paniek.

In Benoit Jacquots adaptatie staan vooral Marie Antoinette’s obsessies centraal. Wispelturig en onverantwoord eist ze de macht over de mensen rond haar en vooral haar verliefdheid voor Gabrielle de Polignac (Virginie Ledoyen) voedt de afgunst bij zowel het volk als de adel. Maar Sidonie’s toewijding voor Marie Antoinette maakt haar blind voor het belang van de gebeurtenissen en de tol die ze zal moeten betalen.

Lumière

De camera laat Sidonie niet los en hetgeen waar Sidonie getuige van is, is het enige dat we te zien of te horen krijgen. Alle visuele en auditieve kunsten worden dus bovengehaald om wat dynamiek te krijgen in de beelden. Want hoe mooi de talrijke vertrekken en jurken zijn, het blijft van de ene antichambre naar de andere huppelen. Gelukkig spelen vrijwel alle actrices zeer sterk en durfde Jacquot zowel cameraman als componist genoeg op te jutten om de spanning en stress van het verhaal ook naar film te vertalen.

Het is positief dat het verhaal niet teveel uitweidt over de politieke aspecten en dat het standpunt van Sidonie consequent als motief wordt gebruikt, maar jammer genoeg gaan de intriges al snel vervelen en krijg je als publiek weinig sympathie voor de koketterende dames en hun prominente bustes. Ik kan me voorstellen dat ik niet de enige was die tevergeefs aan het wachten was op een guillotinescène.

Maar de beelden en de belichting zijn zeer mooi en het is af en toe genieten van de archaïsche dialogen (vooral de scènes met historiograaf Moreau). De liefhebbers van kostuumdrama’s zullen Les Adieux à la Reine ongetwijfeld zeer fris en meeslepend vinden. Alle passie en latente erotiek ten spijt laat de film echter een wat braaf gevoel na.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , , ,

Comments are closed.