Review: Les Cowboys

Les Cowboys

Lumière

Rating: ★★★★☆

De sterk bezette competitie van het afgelopen Film Fest Gent, leverde een aantal hoogtepunten op. Het ijzersterke Les Cowboys was er daar ontegensprekelijk één van.

Regie: Thomas Bidegain
Cast: Antonia Campbell-Hughes, François Damien, John C. Reilly

Als scenarioschrijver, heeft Thomas Bidegain een palmares om ‘U’ tegen te zeggen. Hij schreef niet alleen alle recente films van Jacques Audiard, hij pende onder andere ook A perdre la Raison van Joachim Delfosse. Die verdiensten als scenarist, garanderen daarom nog niet meteen een vlekkeloze overgang naar de status van regisseur. Al te vaak blijven voormalige scriptschrijvers té veel vasthangen aan het scenario en slagen ze er niet in om ook echt een cinematografische vertaling te maken van hun eerdere métier.

Het minste wat je van kan zeggen is dat die bedenking voor Bidegain niet geldt. Les Cowboys is een ijzersterk debuut dat getuigt van een enorm filmisch talent en een verregaande beheersing van het medium. Nochtans heeft de debutant het zichzelf niet makkelijk gemaakt, door te werken met een hele reeks filmhistorische referenties, die zijn eersteling een pak extra bagage meegeven.

De prent die onvermijdelijk als een filmhistorische schaduw over Les Cowboys hangt, is John Fords magistrale The Searchers , waarin John Wayne jaren zoekt naar zijn door indianen ontvoerde nichtje, enkel om aan het eind vast te stellen dat ze zelf door en door een Indiaanse geworden is.

Les Cowboys 2015

Lumière

Ook Les Cowboys opent als een echte western of dan toch een moderne afspiegeling ervan: een lokaal Frans country & westernfeest. Tijdens een scène die inzake camerawerk, toon en sfeeropbouw echo’s oproept aan de beroemde danssequens uit Michael Cimino’s Heaven’s Gate (Bidegain verwijst in interviews terecht ook naar de tonaliteit van de openingen in familiesfeer uit The Godfather of The Deer Hunter) , zien we hoe vader Alain en dochter Kelly een liefdevolle rondedans brengen op de tonen van de ‘Tennessee Waltz’. Die Idyllische ouverture heeft een bittere nasmaak wanneer aan het eind van de dag blijkt dat Kelly onvindbaar is. Al vrij snel wordt duidelijk dat ze er van onder getrokken is met haar vriendje, een geradicaliseerde jongeman die samen met haar naar het Midden-Oosten wil vertrekken. We schrijven anno 1994 – één van de personages merkt in de loop der jaren op ‘alles begon toen pas, we hadden geen idee van wat zou volgen ‘ – en in de woelige jaren die volgen probeert Alain kost wat kost zijn dochter – die uiteraard zelf niet wil gevonden worden – op het spoor te komen.

Eén van de meest fascinerende aspecten aan de film is het omgaan met tijd. Verschillende jaren en momenten vloeien in elkaar over, zodat de toeschouwer zelf de ontbrekende puzzelstukken moet samen leggen.  Markante gebeurtenissen op het wereldtoneel vormen een soort van kapstok, maar de evoluerende relaties tussen de hoofdpersonages kunnen we zelf invullen aan de hand van betekenisvolle details. Dat asymmetrische comprimeren van de tijd (sommige ‘cuts’ overspannen jaren, andere nauwelijks dagen) verleent aan de prent een bijzondere narratieve structuur, die ons zeer bewust maakt van het verglijden van de tijd.

Het eerste deel van de film is helemaal gewijd aan de wanhopige zoektocht van Alain en is ook vorm gegeven als een urbane western. Autosnelwegen en naamloze wegrestaurants vervangen de canyons en woestijn, maar de iconografie blijft in wezen ongewijzigd.

les cowboys

Lumière

De meest radicale en gedurfde stap in de film komt halverwege, wanneer de rol van de protagonist waarmee we ons vereenzelviging plots wordt overgedragen van de vader op de zoon. Het jongere broertje wordt nu de obsessieve zoekende partij, die absoluut zijn zuster wil terugvinden. Op dit moment wordt Les Cowboys een volledig herdenken van The Searchers voor een geglobaliseerde wereld. Het gaat nu niet langer om de transformatie van het door en door in westerse cultuur verankerde genre van de western, maar om de universele kracht van dit soort mythes, waarvan de fundamenten terug te vinden zijn in alle culturen ter wereld.

Het tweede deel speelt afwisselend in Europa en in de grote conflictgebieden en brandhaarden van de moderne tijd en toont hoe de zoektocht zich nu verplaatst naar de gebieden waar Kelly – die ondertussen uiteraard een andere naam draagt – haar nieuwe leven lijdt. Bidegain zet ook dit in beeld als een variant op de western, met krachtige momenten in de Afghaanse bergen of een sterk beeld van een Afghaanse jonge vrouw die op het Franse platteland een paard weet te temmen. Ondanks de sterk verschillende locaties, slagen de makers er in om door middel van licht, camerawerk en muziek toch een consistente visuele taal te vinden, die variaties spint op de geijkte motieven van hét Amerikaanse genre bij uitstek.

Het scenario blijft ook ver weg van sloganeske prekerigheid en sentimentaliteit en laat de vragen en probleemstellingen op organische wijze naar boven komen uit de gebeurtenissen. De verschillende betekenislagen worden dan ook niet expliciet gemaakt, maar zitten perfect ingebed in de veelzeggende beeldtaal waar een verbluffende picturale kracht van uitgaat. Dat maakt van Les Cowboys een film die slaagt waar veel andere producties met een gelijkaardig humaan onderwerp falen. Bidegain weet immers in de eerste plaats een cinematografische interpretatie van zijn onderwerp te brengen en laat vorm en inhoud op die manier naadloos samensmelten in plaats van een pamflet te brengen waarin het beeld louter ten dienste staat van de boodschap.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , , , , , , , , ,

Comments are closed.