Winterse eenzaamheid

L'hiver dernier

Cinéart

Rating: ★★☆☆☆

Johann (Vincent Rottiers) is een jonge veehouder die land en vak erfde van zijn overleden vader. Om als boer te overleven in de geglobaliseerde 21ste eeuw verenigde hij zich met een aantal streekgenoten tot een coöperatieve. Tijdens een noodlottige winter wordt het echter duidelijk dat zijn archaïsche manier van leven onmogelijk kan blijven duren, hoe koppig en vol overgave hij er ook in blijft geloven. L’hiver dernier van de Amerikaanse Brusselaar John Shancks  is een naturalistische ode aan landbouwers die weigeren te aanvaarden dat hun vak (volgens het oude principe) tot het verleden behoort.

Cinéart

John Shanck weet goed waar hij heen wil met L’hiver dernier en blijft wijselijk ver genoeg van de Dardenne-sfeer, De camera observeert concrete handelingen maar dringt duidelijk door naar meer algemene ideeën en concepten zoals de relatie tussen mens en natuur, de rol van een individu in een groep of in de maatschappij en het belang van rituelen. Visueel is L’hiver dernierechter hopeloos deprimerend. De poëzie is aanwezig, maar door het gebruik van natuurlijk licht en de neerslachtige toon zuigt de film alle fut uit de toeschouwer.

De soundtrack wordt gebracht door de Vlaamse Die Anarchistische Abendunterhaltung ofte D.A.A.U. Hun paganistische muziek past goed bij de sfeer van de boerengemeenschap in de Massif Central waar Heiligen worden aangeroepen om het vee te beschermen tegen mond-en-klauwzeer en waar het feodaal systeem ongemerkt in de de overmacht van de internationale handel evolueerde.

L’hiver dernier is gelukkig geen politiek pamflet geworden, maar meer dan een klein aantal mooie beelden en hier en daar wat losse concepten valt er ook niet uit te halen. Misschien is de psychoanalytische invalshoek nog de meest interessante. Johann verloor zijn vader vóór hij tegen hem kon rebelleren. In plaats zijn eigen weg op te gaan of de boerderij over te nemen en de moderne wereld in te leiden, beslist hij zijn vader koppig en blindelings te kopiëren. Ook al is hij het jongste lid van de coöperatieve, weegt zijn stem het zwaarst door omdat de anderen nog zijn vaders argumenten horen. Hoewel handelaar Hélier niets liever hem als zoon wil hebben en samen de boerderijen te moderniseren, kiest Johann om zich net tegen hém te verzetten. Ook haalt hij zijn zus terug thuis uit de instelling waarin ze zit om voor zichzelf weer een gezin te creëren.

Cinéart

Johan neemt de gewoontes op die hij als kind had, aarzelend de rand van kind en volwassenheid aftastend, hij alleen tegen de rest van de wereld. Johann trekt zich doorheen de film langzaamaan terug uit de wereld, zich verbergend voor het noodlot, voor zijn verantwoordelijkheden, voor keuzes en voor zijn schuldeisers. Vincent Rottiers speelt intuïtief en misschien iets te natuurlijk, waardoor de pseudo-reportage te vaak op de loer ligt en waardoor cynisme tegenover de koppigheid en het moedwillige isolement van het personage een te makkelijke stap is. De film laat een bitter gevoel na. Een gebrek aan originaliteit wordt niet goed gemaakt door prachtige beelden of meeslepend drama en de hoofdpersonages zijn te anachronistisch om op veel begrip of empathie te kunnen rekenen.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , , , ,

Comments are closed.