Review: Like Father, Like Son

Wild Bunch

Wild Bunch

Rating: ★★★★☆

In 2004 gooide regisseur Kore-eda Hirokazu hoge ogen met Nobody Knows (Dare mo shiranai). De film, gebaseerd op waargebeurde feiten, vertelde het verhaal van vier jonge kinderen in een appartement in Tokio. Ze overleefden er een jaar lang alleen nadat hun moeder hen had achtergelaten. Op het Filmfestival van Gent sleepte Nobody Knows de Grote Prijs voor Beste Film in de wacht. Afgelopen oktober, 9 jaar na datum, kwam Kore-eda zijn nieuwste film voorstellen in Gent: Like Father, Like Son (Soshite chichi ni naru).

Wild Bunch

Het centrale thema van de prent is familie, zowat de rode draad doorheen het oeuvre van Kore-eda. We maken kennis met Ryota (Masaharu Fukuyama) en Midori Nonomiya (Machiko Ono), een welgesteld koppel met een zoontje van 6, Keita. Midori is een liefdevolle huismoeder, Ryota een workaholic die niet veel tijd vrij maakt voor zijn zoon. Wanneer hij dat toch doet, is dat vooral om ervoor te zorgen dat Keita in een prestigieuze privéschool terechtkomt. Of om te controleren of hij wel genoeg op de piano heeft geoefend.

Op een dag krijgt het echtpaar te horen dat ze niet de biologische ouders van Keita zijn. Na de geboorte werd hun kind omgewisseld met de baby van een ander koppel. Het ziekenhuis brengt Ryota en Midori in contact met Ryusei, hun natuurlijke zoon, en het gezin dat hem al die jaren heeft opgevoed. De twee echtparen komen nu voor een hartverscheurende keuze te staan. Zullen ze hun zoons als het ware omwisselen? Of is bloed toch niet dikker dan water?

Wild Bunch

Al snel wordt duidelijk dat Ryota en zijn vrouw hier een verschillende mening over hebben. Voor Midori, die 6 jaar lang voor Keita gezorgd heeft, is het jongetje haar enige echte kind. Haar echtgenoot daarentegen heeft altijd gewerkt als een gek, en heeft dus nauwelijks een band kunnen opbouwen met zijn zoon. Al die jaren was hij alleen geïnteresseerd in Keita’s prestaties, die zelden aan zijn hoge verwachtingen voldeden. Wanneer Ryota te horen krijgt dat Keita niet zijn eigen zoon is, is zijn eerste reactie dan ook: “Dat verklaart veel”. Maar naarmate hij het warme gezin waarin Ryusei is opgegroeid beter leert kennen, begint hij te beseffen dat hijzelf de oorzaak is van zijn slechte relatie met Keita.

Wild Bunch

Like Father, Like Son is een aangrijpende film die je met een krop in de keel zal achterlaten. Masaharu Fukuyama, een bekende popster in Japan, zet een sterke prestatie neer als Ryota en weet de hele film moeiteloos te dragen. Zijn vertolking is, net als de cinematografie, ingetogen en effectief. Alleen jammer van die laatste scène waarin Fukuyama de evolutie van zijn personage net iets te expliciet uit de doeken mag doen.

Maar die valse noot zien we graag door de vingers. Like Father, Like Son is een ontroerende prent die nog een tijd door je hoofd zal spoken. Probeer als je de bioscoop buitenkomt maar eens een pint te gaan pakken zonder in een discussie terecht te komen over het ouderschap en nature vs. nurture.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , , ,

Comments are closed.