Review: Lincoln

20th Century Fox

20th Century Fox

Rating: ★★★½☆

We zijn geen Amerikanen, en hoezeer het land ons ook fascineert, we zullen het nooit worden. We kunnen dan ook onmogelijk weten wat de figuur van Abraham Lincoln betekent in de levens van onze Amerikaanse medemens. Waar we wél over kunnen meepraten, is de betekenis van Daniel Day-Lewis voor de filmwereld. Het is voornamelijk dankzij vroegtijdig de wereld ingestuurde productiefoto’s van Day-Lewis als Lincoln, dat zowat iedereen op de nieuwe Steven Spielberg zat te wachten, en er zelfs vóór de verschijningsdatum al Oscarbuzz werd verspreid. Ondergetekende bekent schuld.

20th Century Fox

Lincoln behandelt de laatste maanden van de zestiende president van de VS en vermijdt daardoor een portret dat teruggaat tot zijn kindertijd. In die laatste maanden liet Abe het 13de amendement aan de grondwet toevoegen (dat een verbod op slavernij inhield). Hij beëindigde de Amerikaanse Burgeroorlog én hij werd neergeschoten in Ford’s Theatre. De film volgt voornamelijk zijn moeizame pogingen om leden van het Huis van Afgevaardigden te overtuigen om tegen de slavernij te stemmen.  Dit komt tot uiting in eindeloze discussies en lange uiteenzettingen.  Maar laat deze gedetailleerde politieke debatten je niet op het verkeerde been zetten: dit is een uiterst meeslepende en entertainende film. Spielberg is en blijft een verhalenverteller. Het laatste kwartier buiten beschouwing gelaten, dendert de prent naar zijn einde aan een gestaag tempo.  Het is misschien geen TGV, maar hij gaat wel vooruit.

20th Century Fox

Bovendien wordt er geacteerd zoals we dat hadden verwacht. En beter. Daniel Day-Lewis is in alle opzichten de president. Vriendelijk, geduldig en gaandeweg uitgeput. Een mens van vlees en bloed. Hij dramt soms door en vertelt verhalen die zowel zijn medewerkers als het filmpubliek op de zenuwen kunnen werken – waar Spielberg gretig mee speelt. Maar ook Sally Field als Mrs. Lincoln en de vele noemenswaardige acteurs in de bijrollen staan het beste van zichzelf te geven. Het is echter vooral Tommy Lee Jones die een eervolle vermelding verdient voor zijn scene-stealing vertolking van de bezielde abolitionist Thaddeus Stevens.

Spielberg wisselt vermakelijke scènes in sneltempo met meer ontroerende en ontwijkt alvast één val: die van te veel melodrama. Hoewel hij uiteraard regelmatig onze gevoelige snaar wil raken, doet hij dit niet té nadrukkelijk. Ook te veel vervelende vaderlandsliefde wordt vermeden. Er viel ons welgeteld één Amerikaanse vlag op tijdens 2,5 uur film. Verrassend, toch.

Of het over het algemeen een ontroerende film is, valt moeilijk te zeggen. Het onderwerp en de absurditeit ervan zijn natuurlijk dramatisch interessant (onze mond viel regelmatig open van verbazing bij het zien van zoveel menselijke domheid bij de voorstanders van de slavernij), maar uiteindelijk is het toch te groots, te monumentaal om écht aangrijpend te zijn. We houden van historische films omdat ze een onderhoudende geschiedenisles kunnen geven over onderwerpen waarover we voordien weinig of niets wisten. Het staat buiten kijf dat elke verfilming een gekleurde weergave van die realiteit is, en dat we niets zomaar voor waar mogen aannemen. De beste historische prenten zeggen evenwel meer over vandaag dan over gisteren. Net dat laatste schotelt Spielberg hier voor. Er is nog niets veranderd. We zouden niet willen ruilen met de goedbedoelende wereldleiders van vroeger en nu.

20th Century Fox

Op visueel vlak is Lincoln bovenmaats. Spielberg schotelt ons memorabele visuals voor vol diepte en verstild geweld. In kalme sequenties is de oorlogsgruwel bijna bedachtzaam maar oh zo doeltreffend gebracht.  Stoffig kaarslicht en grijze buitenlucht benadrukken de donkere – maar hoopvolle – periode. Ons grootste punt van kritiek gaat uit naar het einde van de film. Wanneer we het overbekende silhouet van Lincoln zagen wegwandelen nadat het 13de amendement werd goedgekeurd, was het voor ons gedaan. Het is onlogisch dat Spielberg pas ophoudt na de moord op de president. Dit is geen klassieke biopic, die begint bij de geboorte en eindigt bij de dood van zijn onderwerp. Om die reden is het laatste kwartier niet in lijn met de toon van het voorgaande. Maar we kunnen de regisseur dit kleine foutje in een grootse prent wel vergeven.

Al tijdens het kijken, wisten we dat Lincoln nog een tijd door ons hoofd zou blijven spoken – toch meestal een goede indicatie. Of het een (of meerdere) Oscars oplevert, is een andere vraag, maar Steven en Daniel hebben er alvast een supporter bij.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , , ,

Comments are closed.