Review: Mama

Toma 78

Toma 78

Rating: ★★★½☆

Enkele weken geleden stond het door Guillermo del Toro geproducete Mama als één van de headliners op het BIFFF. Ikzelf was één van de gelukkigen die er een felbegeerd (maar niet echt comfortabel) zitje voor wist te bemachtigen. De vraag die toen op ieders lippen lag was: Weet first time director Andres Muschietti met zijn eerste horrorfilm de verwachtingen in te lossen? Een vraag die we best beantwoorden met een dubbeldikke JAJA!

Eerst en vooral: Mama heeft een overduidelijke del Toro-stempel. De intro is bijvoorbeeld een exacte kopie van die van del Toro’s El espinazo del diablo. Ook Mama zal dus, conform del Toro’s visie, een met melancholie overgoten spokenfilm zijn. Daarnaast komt de focus op kinderen en folkmythes ook regelrecht uit del Toro’s stal.

Toma 78

Mama vertelt het verhaal van twee kleine meisjes die in een bos verdwijnen nadat hun moeder vermoord werd. Wanneer ze jaren later gered worden en een nieuw leven beginnen, blijkt dat iets of iemand hen ’s nachts toch nog wil komen instoppen.

Wat we al zeker kunnen zeggen is dat de twee dochtertjes uitzonderlijk realistisch acteren. Wie echter het meest een pluim verdient is Jessica Chastain voor haar overtuigende lead performance. Ze komt aanvankelijk ongeloofwaardig over als losse, rebelse muzikante maar haar overgang naar toegewijde moeder voelt waar en echt aan. Nikolaj Coster-Waldau krijgt een ietwat ondankbare rol en komt – vooral op het einde – nogal lullig over.

De luide muziekcues die je van de schrik uit je zetel moeten kieperen zijn nogal cliché. Maar overall zijn de scares goed ingepakt en uitgewerkt. Het Mama-spook ziet er niet alleen indrukwekkend lelijk uit maar is ook echt angstaanjagend dankzij haar bizarre, niet-menselijke lichaamsbewegingen.

Toma 78

Muschietti weet ons lang te teasen met subtiele, donkere beelden van Mama maar toont haar naar het einde toe iets te volledig. Mama blijkt overduidelijk “gepolijst” met bedenkelijke special effects en verliest zo haar kracht. Sinister pakt dit beter aan en blijft dan ook meer onder de huid zitten dan de anderhalf uur lange trip, en niets meer, die Mama is.

Leuk weetje: Mama wordt gespeeld door de Spaanse acteur Javier Botet die aan het syndroom van Marfan lijdt, met als symptomen een opvallend lange lichaamslengte, lange armen en benen en overbeweeglijke gewrichten. Klinkt dit griezelig genoeg?

De plot rammelt hier en daar wel stevig: Mama’s achtergrondverhaal voelt niet ‘af’ aan en het einde van de film doet menige wenkbrauw fronsen. Maar de constante spanning en de emotionele kracht die van Chastains prestatie uitgaat camoufleren dit. Samen met de grauwe en spookachtige visuals.

Mama onderscheidt zich met verve van andere, mindere stijloefeningen. De film vernieuwt het genre zeker niet maar overtuigt door doeltreffend camerawerk en sterke acteerprestaties. Mama deelt je anderhalf uur lang rake klappen uit, en op een verdomd stijl- en sfeervolle manier. Muschietti kreeg het talent voor horror duidelijk met de papfles binnen en zet met Mama resoluut zijn eerste stapjes.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , , , ,

Comments are closed.