Review: Maniac

Wild Bunch

Wild Bunch

Rating: ★★★☆☆

Voor liefhebbers van horrorfilms zal de naam Franck Khalfoun bekend in de oren klinken. De man speelde mee in cultfilm Haute Tension en wist regisseur Alexandre Aja (ook bekend van de remake van The Hills Have Eyes) te strikken als scenarist en producent van diens eigen debuut, P2. 5 jaar later kreeg hun nieuwe samenwerking, Maniac, zelfs een plek in de Midnight Screenings van Cannes.

Wild Bunch

Maniac is een remake van een gelijknamige B-film uit de jaren ’80. In beide films volgen we het relaas van Frank, een man met een passie voor mannequin-poppen. Deze vult hij weliswaar aan met scalpels van jonge vrouwen die hij op straat stalkt, achtervolgt en vermoordt. De origine van zijn psychose ligt – natuurlijk! – bij zijn overleden moeder. Wanneer Frank Anna ontmoet en zijn eerste vriendschap lijkt om te slaan naar liefde, vormt dit natuurlijk een conflict met zijn gewelddadige alter ego.

Het eerste verschil met de twee films is dat deze Maniac (bijna) volledig uit de ogen van Frank werd gedraaid, wat ook de grote kracht van deze remake vormt. Iedereen in de film spreekt dus de camera rechtstreeks aan. De bewegingen worden geaccentueerd door een mooie klankband van fysieke geluiden. Vooral gehijg eigenlijk, maar dit past natuurlijk lekker in de subversieve bedoeling van de regisseur.

Wild Bunch

Terwijl andere horrorfilms registreren, en zo de kijker toelaten zich te identificeren met de final girl, worden we hier verplicht de psychopaat te volgen. Iedere blik naar de vrouw – en zeker voor Anna’s komst – is seksueel agressief. Khalfoun weet goed genoeg dat dit gegeven bij meeste genregenoten heilig verstopt wordt en omarmt het hier volledig. Gedurende anderhalf uur gaan we deze blik vrijwillig onder. De kijker is dan mogelijk ook de grootste psychopaat…

De soundtrack van Rob is tevens een uitschieter in deze film. Met voornamelijk gebruik van synthesizer, krijgen we bevreemdende deunen te horen die ons nostalgisch doen denken aan de goedkope slashers van de jaren ’80. Kitsch voelt het weliswaar nooit aan. Hetzelfde kan gezegd worden over Elijah Woods vertolking als Frank. Ziek en aandoenlijk zijn zelden zo mooi samengekomen in een prestatie.

Wild Bunch

Zijn tegenspeelster, de Franse actrice Nora Arnezeder is mogelijk de grootste boosdoener in deze film. Spelen naar de camera – zonder rechtstreeks weerwoord – is waarschijnlijk enorm moeilijk. Maar Arnezeder overtuigt hierin zelden en reciteert haar lijnen te houterig. Hierdoor vervalt het personage van Anna naar het afgezaagde cliché van de knappe, getalenteerde en über-optimistische kunstenares. Niks erger dan een final girl te hebben die je eigenlijk zo snel mogelijk wilt zien sterven…

Hoewel deze remake dus met een uiterst creatief startpunt begonnen is, weet Khalfoun er als regisseur niet altijd het onderste uit de kan te halen. De grootste regiefout bestaat uit het doorbreken van het first-person-perspectief in de vorm van dromen, fantasieën etc. Ze halen de kijker te makkelijk uit het subversief mechanisme, waardoor de film zijn focus wat verliest.

Zo had het onconventioneel einde meer resonantie gekregen had het in het oorspronkelijk mechanisme gebleven. Desalniettemin is Maniac een uiterst gewelddadige en spannende slasher geworden – zo staan we onder de indruk van wat de make-up en effecten departementen hebben kunnen omtoveren op beeld. Kijkers met zwakke magen, zenuwen en ogen kunnen deze best laten schieten…

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , , , , , , ,

Comments are closed.