Review: Much Ado About Nothing

Bellwether Pictures

Bellwether Pictures

Rating: ★★★★☆

Dat humor en romantiek van alle tijden zijn, bewijst Josh Whedon met Much Ado About Nothing. Hij bewerkte het gelijknamige toneelstuk van William Shakespeare tot een eigentijdse doch tijdloze romantische komedie. Whedon nodigde enkele van zijn acterende vrienden uit bij hem thuis in zijn villa in Santa Monica. In slechts 12 dagen zat het filmen erop. Omwille van dat vluchtige en ontspannen productieproces heeft het uiteindelijke resultaat een zekere nonchalance die het perfecte tegengewicht blijkt te zijn tegenover de stijfheid en het taalgebruik dat zulk eeuwenoud origineel wel eens met zich mee kan brengen.

Standaard eigenschap van Shakespeares werk: een overvloed aan personages. Verwacht je dus niet Nicolas Sparks-gewijs aan een koppel meant-to-be hoofdrolspelers  met enkele verwaarloosbare nevenpersonages. Zo gemakkelijk maakte de meester van de Engelse taal er zich niet vanaf. Wij, hedendaagse toeschouwers, zijn zoiets echter doorgaans niet gewoon, waardoor het aan het begin even een overrompeling kan worden van personages en familiebanden.

Bellweather Pictures

Om het even kort samen te vatten: Claudio (Fran Kranz) en Hero (Jillian Morgese) zijn voor elkaar gemaakt, maar hun onmiskenbare liefde wordt op de proef gesteld. Tot zover de Nicolas Sparks plot. Shakespeare gooit er nog een dozijn andere personages tegenaan. De belangrijkste: Benedick (Alexis Denisof) en Beatrice (Amy Acker), een koppel waarbij liefde en haat vaak moeilijk te onderscheiden zijn. Beiden hebben een scherpe tong en roepen doorheen de film hun afkeer uit ten opzichte van elkaar. Hun vrienden hebben echter andere plannen en via enkele listen en trucjes lijkt ook hun huwelijk niet ver in het verschiet te leggen. Dat alles buiten de jaloerse schurk Don Jon (Reed Diamond), die al snel roet in het eten gooit door Hero valselijk te beschuldigen van overspel. Enter Jons handlangers, een duo belachelijke securityagenten en een priester met een flair voor dramatiek.

Bellweather Pictures

Naast het complexe plot vereist ook de dialoog aandacht van de kijker. Whedon besloot namelijk de oorspronkelijke tekst te behouden. Van zodra je je daar over gezet hebt, wordt het geheel een waar plezier om naar te kijken. Dat lijkt ook de regisseur te beseffen: hij neemt dan ook even de tijd om erin te komen, met een luchtig, bijna slapstick-achtige opbouw naar het ultieme komische en tragische culminatiepunt: de ontrafeling van het gesaboteerde huwelijk tussen Hero en Claudio.

De humor van Shakespeare is nog lang zijn houdbaarheidsdatum niet gepasseerd. De zaal vol toeschouwers lag verschillende malen in een deuk. Klassieke taalhumor op zijn best, gecombineerd met enkele visuele en filmische knipogen. Voeg daar een amusante setting aan toe, gecombineerd met de intensiteit die de zwart-witbeelden met zich meebrengen, en je hebt een kleine twee uren amusante en uitdagende cinema.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , , , ,

Comments are closed.