Review: Non-Stop

Independent Films

Independent Films

Rating: ★★★☆☆

Wie houdt van Liam Neeson die klappen uitdeelt, moet zeker Non-Stop gaan bekijken. In de bioscoop liefst, want alleen het grote scherm doet echt recht aan de brute kracht van de Ierse acteur. De film van regisseur Jaume Collet-Serra is precies wat je ervan zou verwachten: een klassieke actiefilm en niet veel meer dan dat. Het verhaal is simpel: Liam Neeson speelt een US air marshal die tijdens een vlucht naar Londen vreemde sms’jes krijgt. De persoon aan de andere kant van de lijn dreigt ermee elk halfuur iemand te vermoorden tenzij hij losgeld krijgt. En hij houdt zich aan zijn woord.

Ondanks dit erg klassiek recept voor een actiefestijn, zijn er toch enkele bijzonderheden in de film. Eerst en vooral, het feit dat de gehele film zich slechts op één locatie afspeelt: in een vliegtuig! Dat dit toch niet weet te vervelen, is een kunde op zich. Eerdere films die dat probeerden, zoals Phone Booth en Buried, sloegen daar helemaal niet in als je’t mij vraagt. Dat het zo spannend blijft, heeft mogelijk te maken met mijn vliegangst, maar zeker ook met het goede camerawerk en de soundtrack die puur bedoeld is om de spanningsopbouw te ondersteunen. De camera – door mee te trillen met de turbulentie of rond de verschillende personages te draaien – geeft de illusie dat je ook een passagier bent op de meest zenuwslopende vlucht van je leven.

Independent Films

Een ander specialleke in de film is het verschijnen van sms’en op het grote scherm, zoals je eerder in Sherlock zag. Praktisch, maar het lijkt toch een beetje misplaatst in een film dat verder braaf binnen het Hollywood-keurslijf blijft. Zeker wanneer je zo’n sms’je achter Neeson ziet verdwijnen.

Naast een sterke, maar ook wel erg typische Neeson vertolking, zien we Julianne Moore in een hoofdrol. Ik ben geen fan van Moore en ook haar vertolking als Jen, een passagier die Neeson helpt de held uit te hangen, kon me niet bekoren. Voor mij speelt ze steeds hetzelfde overfamiliaire, gebroken type dat hopeloos intimiteit zoekt in haar menselijke contacten. Ze had zelfs eenzelfde line als in Don Jon – “Did you just call me lady?”

Independent Films

Wel een leuke verrassing in de cast is Michelle Dockery in een abnormaal hip stewardess outfitje. Dockery bewijst dat ze ook wat anders kan neerzetten dan het gespannen rijkeluismeisje van Downton Abbey. De rest van de casting is ook dik in orde: Lupita Nyong’o als een kordate collega van Dockery. Quinn McColgan als klein, dapper meisje dat ons een paar ‘oooh’-momenten oplevert. En Corey Stoll, Anson Mount en Nate Parker als passagiers die elk op hun eigen, geloofwaardige manier reageren op de crisis. En toch blijf je wat op je honger zitten, omdat geen enkel personage echt diep uitgewerkt is.

Als ik Non-Stop in één woord zou moeten samenvatten, dan is het: “meh”. Begrijp me niet verkeerd, het is zeer onderhoudende cinema, maar de kans is groot dat ik de film volgend jaar amper nog herinner.Wat me wél gaat bijblijven, als overtuigd aviofobe, is om niet de window seat te kiezen de volgende keer dat ik het vliegtuig op moet!

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , , , , , , , , , , ,

Comments are closed.