Review: Nymphomaniac Vol. 2

Wild Bunch

Wild Bunch

Rating: ★★½☆☆

De laatste keer dat we Joe (Charlotte Gainsbourg/Stacy Martin) zagen, zat ze mid-coïtus in bed met Jerôme (Shia LaBeouf). Plots verklaarde ze verbaasd dat haar vagina gevoelloos geworden was. Niet onmiddellijk de grootste cliffhanger uit de geschiedenis van cinema, maar in een film met Nymphomaniac als basistitel kon het nog onze kritische dans ontspringen.

Wild Bunch

Lars von Trier gebruikt/misbruikt – een kwestie van standpunten – nog steeds het kapstoknarratief waarbij Joe (Gainsbourg) aan Seligman (Stellan Skarsgård) de drie laatste hoofdstukken van haar nymfomane leven vertelt. Door haar gevoelloze vagina raakt ze geïnteresseerd in extreme versies van seks om haar seksuele prikkeling terug te winnen. Dit in akkoord met Jerôme, die haar seksuele driften niet meer kan volgen – wat één van de sterkst geacteerde scènes uit LaBeoufs carrière oplevert.

Van een trio met twee Afrikanen en sadomasochisme tot lesbisch droogneuken… Joe heeft nogal een repertoire aan mogelijkheden om haar vaginale sensibiliteit terug te winnen. De drie hoofdstukken hebben weer elk een eigen cameravoering (hoewel de sterkere cinematografische hoofdstukken in Vol. 1 zaten), Joe en Seligman blijven maar op metaniveau het verhaal bekritiseren en de seks is nog steeds niet echt revolutionair. Vol. 2 volgt zijn voorganger braafjes op, op één grove fout na: het is minder grappig.

Wild Bunch

Waar seks in het eerste deel zowel tragiek als komedie produceerde, is hier enkel van de pot gerukte tragedie en depressie te bespeuren. En dat steekt snel tegen. Doorheen deze filmische ervaring beginnen onze gedachten dan ook af te dwalen. Was het nu geen subliem idee geweest om Joe en Seligman enkel over seks te laten praten? Het woord kan soms veel pikanter zijn dan de uitbeelding ervan. Zou dit überhaupt geen beter toneelstuk zijn geweest?

Verder moet Joe op een bepaald moment kiezen tussen een burgerlijk leven met Jerôme of een leven met sm-meester K. (Jamie Bell). We willen jullie plezier niet vergallen, maar we worden vervolgens getrakteerd op een absurde autoparodie van Antichrist. Weet von Trier dat copy-pasten niet hetzelfde is als hercontextualisering?

Wild Bunch

Om de gewillige kijker nog meer op de proef te stellen, leidt Joe’s nymfomanie haar naar het criminele circuit. Geleid door L. (Willem Dafoe) bestraft ze op een seksuele manier de mannen die hun schulden moeten terugbetalen aan L. Wanneer haar protégee P. (Mia Goth) een affaire begint met de oudere Jerôme (een woordloze rol voor Michael Pas) blaast de hele boel op.

Maar wat is Nymphomaniac nu precies? Na zo’n 4 uur film zou je toch een idee moeten hebben van waar je naar aan het kijken bent. Is het een portret van een nymfomane? Daarvoor zijn er te veel externe gebeurtenissen. Nooit snap je de seksuele redenering van Joe. Von Trier doet zelfs niks met de overbrugging van decennia doorheen zijn vertelling. Dus het draait alvast niet om seks of de veranderlijke culturele waarde ervan.

Wild Bunch

Is het dan een oefening in narrativiteit? Een film waarmee een regisseur aantoont hoeveel het publiek bereid is te geloven voordat de suspension of disbelief het laat afweten? Mogelijk. Maar dan heeft onze Deen de bal compleet misgeslagen.  De enige vraagstelling over de film komt van Joe en Seligman. Als kijker krijg je intellectueel nooit ademruimte of autonomie. Raad eens waarin dat resulteert? Verstikking.

Als u ons toelaat een droge conclusie te geven: deze film heeft te weinig uitgepuurde ideeën om een intelligente waarde te behouden en is te betweterig van aard om breinloos te kunnen consumeren. We kunnen het ook niet laten om te vermelden dat de distributeur de film beter in één lange versie had uitgebracht. Zo had Vol. 1 toch nog het laatste deel kunnen rechthouden. Pech voor iedereen die andersom had gehoopt.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , , , , , , , , , , ,

Comments are closed.