On the Road to sex, drugs & poetry

On The Road

Cinéart

Rating: ★★★½☆
Wereldoorlog II is net voorbij en er broeit wat binnen de grenzen. Sal Paradise verlangt meer avontuur in zijn leven dan zijn intellectuele vrienden hem kunnen bieden. Hij ambieert een schrijverscarrière en gaat op zoek naar mensen om samen mee door het land te trekken op een soundtrack van wilde jazz. Ze willen experimenteren op alle mogelijke vlakken om zo meer van het leven te genieten dan gezond is voor een Amerikaanse jongen.

Cinéart

Sal Paradise is het alter ego van schrijver Jack Kerouac in zijn bekendste werk On the Road en in de verfilming van Walter Salles (The Motorcycle Diaries). In zijn zoektocht naar een zekere uitdaging trok hij met de zeer charismatische sociopaat Neal Cassidy (Dean Moriarty in het verhaal) naar alle uithoeken van de States via een zo wijd mogelijke variatie aan drugs en meisjes als mogelijk. Net als het boek, heeft de film niet echt een verhaal. Als aaneenschakeling van puike landschappen en excentrieke zijfiguren tracht Salles vooral de sfeer en de emoties weer te geven van een beslissende periode in de Amerikaanse, culturele geschiedenis.

Kerouac hoorde het niet graag, maar via zijn boeken gaf hij vorm en een stem aan de Beatnik-cultuur: de eerste Amerikaanse jongerencultuur en de grondleggers van de hippie-beweging. Sal, Dean en hun vrienden hebben lak aan de gevestigde, burgerlijke waarden. De Wereldoorlog liet een soort fatalisme na en ze willen hun leven leiden alsof het ieder moment gedaan kan zijn. Carlo Marx (Allen Ginsberg in het echt en gespeeld door Tom Sturridge) is hopeloos verliefd op Dean maar wacht geduldig af tot hij een poëtisch meesterwerk kan schrijven en de drugs hun werk kan laten doen (zie Howl, met James Franco als Allen Ginsberg). Dean Moriarty trouwt en scheidt van Marylou (een charmante Kristen Stewart), trouwt en scheidt van Camille (Kirsten Dunst), slikt, spuit en prostitueert zich terwijl Sal toekijkt en noteert. Old Bull Lee (auteur William S. Burroughs, gespeeld door Viggo Mortensen), Sals mentor, waarschuwt hem voor Deans zelfdestructie terwijl hij zelf wat filosofeert over Franse literatuur tussen twee heroïneshots door. Sal zelf is meer actieve verteller dan observator. En hoewel Garrett Hedlund werd opgevoerd als aandachtstrekker in zijn rol van Dean, is het Sam Riley als Sal die sterk genoeg speelt om de scènes te bepalen.

Home, I will never be.

Cinéart

Salles slaagt erin de dynamiek van Kerouacs schrijfstijl te evenaren. Tussen de seks-episodes, drugsfeestjes en bebop-optredens door toont hij ook dat de eenzame tijden van armoede enkel verholpen kunnen worden door schooierij en laagbetaald labeur op het veld of op de spoorweg. Het extraverte van de medereizigers heeft als keerzijde dat hetgeen ze broederschap en liefde noemen even vluchtig is als een handvol dollars in een Mexicaans bordeel. Hoe onverfilmbaar On the Road scheen te zijn, Salles kreeg het voor elkaar een verrassend evenwichtig geheel te maken. Hij heeft het genre volledig onder de knie, de personages en ontmoetingen werden met zorg en liefde in beeld gebracht en de soundtrack is een klassieke maar efficiënte collectie country, folk, jazz en pop.

De beat-schrijvers waren iconoclasten en naar hun voorbeeld heeft Walter Salles zich niet laten binden door te strikte referenties. Het ruitjeshemd, de typemachine, de peuken en de roes zijn aanwezig, en Viggo Mortensen mocht zich laten gaan als strenge method actor, maar Sam Rileys uitstekende vertelstem leidt genoeg zijn eigen weg om (braafjes) op avontuur te gaan on the road. Waarschijnlijk was ik als enthousiaste puber nog naief genoeg om gechoqueerd te zijn door On the Road en zijn de zeden geëvolueerd sindsdien want Salles’ visie op gekscherende junks in een nostalgische, pre-HIV promiscuïteit lijkt meer op een nostalgische Instagram-versie van Kerouacs escapades dan het desolate moraal dat ik me herinnerde.
[imagebrowser id=17]

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , , , , ,

Comments are closed.