Review: Passion

Lumière

Lumière

Rating: ★☆☆☆☆
Als er één film was waarnaar ik uitkeek tijdens het voorbije Filmfestival van Gent 2012, dan was het wel Passion van Brian De Palma. De Palma regisseerde een aantal van mijn favoriete guilty pleasures. Body Double, Scarface, Carlito’s Way, Mission Impossible, … stuk voor stuk lekkere brokken hapklare popcorn cinema maar wel met een duidelijke, eigen identiteit. Na het zien van Passion kan ik echter enkel concluderen dat De Palma mij nog weinig aanbiedt waar ik mijn tanden in kan zetten.

Maar bon, het ‘verhaal’ gaat als volgt: twee bevallige dames (de beiden onwaarschijnlijk slecht gecaste Noomi Rapace en Rachel McAdams) lijken goede collega’s en beste vriendinnen te zijn maar onder het oppervlak schort er veel aan hun relatie. Op het werk wordt er tussen de twee een machtsspel gespeeld dat zich na verloop van tijd ook doortrekt naar hun privé leven en resulteert in een wervelwind van seks en geweld.

Lumière

Originaliteit was nooit De Palma’s sterkste kant. Zijn grootste successen steunden steevast op ‘geleend’ materiaal waar hij alsnog zijn eigen stempel op drukte. Waar dat leentjebuur spelen (de man hoort de voeten van Hitchcock postuum te kussen) in zijn vorige films zelden stoorde wekt het bij Passion enkel ergernis op. Je krijgt het gevoel alsof je naar een kopie van een kopie van een kopie kijkt en dat is ook eigenlijk zo want zelfs Passion is een remake van Crime d’amour uit 2010.

Zonder enige vorm van geloofwaardige narratieve structuur wordt er met genreconventies gespeeld alsof het publiek zomaar alle absurditeiten zou slikken. Wanneer het personage van Noomi Rapace voor de 20ste keer bezweet uit een koortsdroom wakker werd hoopte ik als kijker dat ik in dezelfde situatie verkeerde. Dit is een nodeloos bombastische nachtmerrie en ik wil eruit! Alles werkt toe naar één van de meest bij de blonde pruikharen getrokken ontknopingen die we de laatste jaren te slikken hebben gekregen. Volgens sommige critici is dit grote kunst, laat voor mijn part de ‘ns’ gerust vallen.

Lumière

De Palma bewandelt met Passion een heel slap koord tussen doordachte pastiche en lachwekkende zelfpersiflage en duikelt daar naar mijn smaak te vaak af. Wie zin heeft in een gestileerde erotische thriller grijpt best terug naar De Palma’s eerdere werk of blijft gezellig thuis met Basic Instinct op de buis. Alles is beter dan deze inspiratieloze, flets in beeld gebrachte en vooral passieloze aanval op de goede smaak. Eén ster voor de moeite Brian, toch maar eens over dat pensioentje nadenken.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , , ,

Comments are closed.