Review: Prisoners

Warner Bros.

Warner Bros.

Rating: ★★★★☆

Thanksgiving is traditioneel een dag van vrede en vreugde, en dat is bij de families Dover en Birch niet anders. Het eten is heerlijk en de wijn giet goed binnen. Ook de kinderen amuseren zich. Maar wanneer de jongste dochters van beide koppels plots spoorloos verdwijnen, slaat de vrolijkheid om in een allesoverheersende nachtmerrie.

Zijn ze verloren gelopen, of ontvoerd? En waar is de aftandse camper gebleven, die kort daarvoor nog in de buurt geparkeerd stond? Gelukkig wordt de mobilhome snel gelokaliseerd en lijkt Alex Jones, de bestuurder van de camper, door zijn bizar (vlucht-)gedrag de meest voor de hand liggende verdachte. In het voertuig van de verdachte vinden de onderzoekers echter geen enkel teken, stukje stof of minuscuul klein vezeltje terug dat de aanwezigheid van één van de meisjes zou kunnen aantonen. Omdat ook Jones (Paul Dano, die met deze rol opnieuw een zonderling vertolkt)  alles blijft ontkennen, moet de lokale politie hem noodgedwongen vrijlaten.

Hope for the best, prepare for the worst.

Warner Bros.

Welke steen agent Loki (een introverte Jake Gyllenhaal) ook omdraait, of in welke uithoek hij ook zoekt, van de meisjes en van hun ontvoerder blijft elk spoor ontbreken. De dagen van een gek makende onzekerheid blijven zich aan elkaar rijgen. Met  de vermoedelijke dader dan ook nog eens op vrije voeten, beginnen het gezond verstand en de rust van vader Dover (Hugh Jackman) serieuze barsten te vertonen…

Wie in Prisoners op zoek gaat naar een Hugh Jackman in Wolverine-modus is er al snel aan voor de moeite. Jackman speelt hier namelijk (op overtuigende manier trouwens) een radeloze vader die gedreven door wanhoop en verblind door onrecht op zijn manier op zoek gaat naar de waarheid. Hier dus geen klauwen van adamantium, maar wel degelijk een man van vlees en bloed. En een hamer. Gyllenhaal boetseert daartegenover een meer door de wol geverfde variant van de scoutsachtige speurder die hij neerzette in Zodiac. Zijn personage Loki zegt weinig, en denkt des te meer na, maar ook zijn hersenen lijken heel lang niet opgewassen tegen een onzichtbare, maar wel degelijk aanwezige ontvoerder.

Warner Bros.

De Canadese regisseur Denis Villeneuve werd in 2011 internationaal gelauwerd voor zijn rauwe en aangrijpende prent Incendies. Prisoners heeft de lastige taak van opvolger en dat is ondankbaar (en zelfs oneerlijk) na een meesterwerk als Incendies. Denken we deze film dus even weg dan vinden we in Prisoners een steengoede thriller terug die kronkelt als een slang en de kijker 153 minuten lang door een beklemmend doolhof laat ploeteren.

Dit is niet de verdienste van Villeneuve alleen: zijn director of photography Roger Deakins (No Country for Old Men) snijdt je door de benauwende cameravoering in bepaalde scènes soms stevig de adem af. Ook de subtiele strijkers van de Ijslandse componist Jóhann Jóhannsson spelen hierbij een belangrijke rol. Zijn violen springen de kijker dan ook niet te pas en te onpas op de nek, maar blijven eerder constant op de achtergrond, waardoor ze nog dreigender worden. Last but zeker not least is ook Aaron Guzikowski een vermelding waard. De scenarist en geestelijke vader van deze onverwachte voltreffer mag dan ook gerust naar voor worden geschoven als een naam om in de gaten te houden.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , , , , , ,

Comments are closed.