Review: Sightseers

Cinéart

Cinéart

Rating: ★★★★☆

Filmfestival Gent On Tour blijft ons maar pareltjes voorschotelen. Na Headhunters, Moonrise Kingdom, Killer Joe en Beasts of the Southern Wild volgt nu een zoveelste klepper. Sightseers is van de hand van één van de meest beloftevolle Engelse regisseurs van het moment, Ben Wheatley (Kill List).

Deze roetzwarte komedie/thriller draait rond would-be schrijver Chris die samen met zijn ietwat rare vriendin Tina in een gestoorde liefde vervallen op hun caravanreis langs Engeland’s mooiste uitzichten. De cynische Chris (Steve Oram) laat zijn kleingeestige frustraties (writer’s block, bourgeois klojo’s die het landschap verpesten, …) al snel de bovenhand nemen en slaat zeer gewoontjes aan het moorden.

Cinéart

Zijn vriendin Tina (Alice Lowe), niet geshockeerd of niets, stapt mee in wat nu hun eigen romantisch, fetisj-achtig moordcomplot wordt. Met als vuistregel: iedereen die het plezierreisje verziekt moet eraan. Een regel die ze tot in het extreme doortrekken.

Je mag dan al aanvankelijk denken dat Chris de absolute gek is. In Tina ontwaakt zijn killing spree echter iets veel krachtigers. Haar nog onderhuidse waanzin vindt in zijn psychose de perfecte groeibodem. Langzaam evolueert haar ziekelijke obsessie voor Chris tot een krankzinnigheid om u tegen te zeggen.

De fijne (moord)reis verloopt vlekkeloos – pardon the pun – tot Tina uit jaloezie onvoorzichtig te werk gaat. Chris maakt zich zorgen om de politie en krijgt twijfels omtrent hun enigszins aparte romance. Komen er scheuren in de relatie of wint hun liefde het Bonny & Clyde-style?

Cinéart

Wat Wheatley met de camera doet is al even pervers. De adembenemende landschappen en zeldzame locaties corrumpeert hij met huiveringwekkend decadente moorden, nu eens droog in beeld gebracht, dan weer prachtig operesk als een haast kosmisch gebeuren. Je blijft achter met een morbide fascinatie voor zoveel schoonheid.

Op die manier boezemt Wheatley je voortdurend een mengelmoes van afgrijzen en opwinding in. De laatste moord wordt zelf zo dichtbij in beeld gebracht dat je als kijker bijna exact hetzelfde meemaakt als het slachtoffer. En is dit niet juist de bedoeling van cinema? Extreme emoties en acties ondergaan zonder ze echt fysiek mee te maken? Wheatley brengt ons akelig dicht bij onze eigen doodservaring, en doet dit op zo’n absurd-hilarische manier dat je niet anders kunt dan hem bedanken.

Een bevreemdende maar bijzonder grappige trip doorheen het oogverblindende Engelse landschap waar moord al even banaal is als de hond uitlaten. Ik garandeer u: na Sightseers zal sightseeing nooit meer hetzelfde zijn, neen, juist veel leuker.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
TAGS: , , , , ,

Comments are closed.